بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نود و هفتم :
نفسش رو کلافه بیرون داد و با لحن عاجز مانندی گفت: چی ازم میخوای؟
- بودن کنار من اذیتت میکنه؟
دست آزادش و روی پیشونیش کشید و بیتوجه به سوالم گفت: این منم که همیشه اشکت و درمیارم و ناراحتت میکنم، بهخاطر من توی خطر افتادی و من بودم که نتونستم ازت محافظت کنم؛ حالا چرا بهم پناه میاری؟
نگاهش تند و لحنش عصبی شد.
- چرا با جیغ و داد و ناسزا ازم نمیخوای که ولت و برتگردونم به Ø
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۶۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
دخی آریایی
4تموم شددددددد!!! تروخدا زود تر پارت بذارید مردم از کنجکاوی 🤕
۶ سال پیشمریم
6میدونیم عیده سرتون شلوغه ولی ما منتظریم پارت بزارین 🙏🙏🙏😥😥
۶ سال پیشرزا
5عالی بود کاش طولانی تر باشه...
۶ سال پیش...
8خیلی باحال بود کاش بیشتر بود
۶ سال پیشروبی
13بر شرافتت و روحتو قبرتو شعور و قیافت مرغا آسمون ببارن آرمان بیست نقطه لنتی خیلیییی قشنگ بود دستت طلا نویسنده
۶ سال پیشFatemeh
12واااای قلبممممم :) این پارت واقعا لذت بخش بود..فقط کاش فردی به نام کرم پور روی زمین وجود نداشت😣😒 چون همش تقصیررر اونه😑💔
۶ سال پیشآرام
14ویییی غشش چه رمانتیک خدا لعنتت کنه آرمان ***
۶ سال پیش۰۰
12عالیییی
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

فری
1ذوقیدممم😢😂