بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نود و ششم :
زانوهام و توی شکمم جمع کردم و بیشتر تو خودم جمع شدم.
در اون‌لحظه واقعأ آرزوی مرگ می‌کردم.
ذهنم به عقب برمی‌گشت و اتفاقات اون مهمونی رو مرور می‌کرد.
آرزو می‌کردم ای‌کاش اون شب برای زنده موندن مقاومت نمی‌کردم...
بعد از گذشت چند دقیقه از رفتنش باز هم نمی‌تونستم تکون بخورم، تلاش می‌کردم آروم باشم اما باز هم از درون و بیرون می‌لرزیدم و احساس تهی بودن می‌کردم... مثل کسی که ت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۶۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
نیاز
8خیلی عالی بود و به معنایی واقعی امروز ذوق مرگ شدم ولی حیق که رها باید خیانت کنه دلم واسه این احساسی که تازه جونه زده می سوزه