بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نود و چهارم :
پوزخندی زدم و سوزش زخم خشک‌شده گوشهٔ لبم بیشتر شد.
اصلأ به کجا فرار می‌کردم؟ نه جایی داشتم و نه کسی که ازم محافظت کنه و دوسم داشته باشه!...
تنها چیزی که داشتم یه مادر مریض بود که باید ازش محافظت می‌کردم، با رفتن یا تلاش کردن برای فرار فقط جون اون و به خطر می‌انداختم.
ساعت‌ها از دزدیده شدنم می‌گذشت و هیج اتفاقی نیفتاده بود اما باز هم به احمقانه‌ترین حالت و ساده‌لوحانه ترین اح
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۶۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
هستی
5میگم من فکر کنم گفتن ارمان و اراد داداشن؟چرا فامیلیشون فرق میکنه؟