بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نود و سوم :
با انزجار سرم و به عقب کشیدم و جنین‌وار تو خودم جمع شدم.
- تو یه قاتل هیولایی!
اسلحه‌ش و توی دستش چرخوند و با لمس حاشیه‌ش با حالتی خونسرد زیر لب گفت: من قاتل نیستم!...
بعد از چند ثانیه سر بلند کرد و لبخند مرموزی روی لبش نشست.
- من تو رو نمی‌کشم، می‌دونی چرا؟ نه، نمی‌خوام نقاب یه آدم بخشنده رو بزنم چون مرگ کمته!
کلمات آخرش رو به طرز تهدیدآمیزی شمرده و کشیده ادا کرد.
با نگر
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۶۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
ارو
4عالی عالی فک کنم ماجراهای هیجان انگیزتر دیگم در راه باشه🤓🥰