بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نود :
با شنیدن صدای جیغ بلندم توی گوش خودم و حلقه شدن دستی دور بازوم، مثل شخصی که از خلسهٔ عمیقی بیرون اومده باشه از جا پریدم و دستم و روی قلبم گذاشتم.
نگاه پریشونم توی چشمهای نگران و متعجب دکتر خرسند گره خورد و نفس توی سینم حبس شد.
- هی دختر! خوبی؟
بازدمم رو با نفس عمیقی خارج کردم و آهسته سری براش تکون دادم.
- چیزی نیست، خوبم.
اون هم متقابلأ نفس عمیقی کشید و با لحن ترسیدهای
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۷۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
Zahra
6نویسنده ی محترم ممنون از رمان جذابت خیلی لذت بردم نود تا پارت رو تو یه شب خوندم یجوری بود که اصن نمیشد دس بکشی ازش میشه زود تر بعدیو بزارین
۶ سال پیشFatemeh
14واااو از شدت گنگی دکتر لازم شدم!😂😕آقاااا من متوجه نشدم یکی بگه دقیقن چی شددد؟! لبخند ناموسی رها بدرقه راهتون دلبندانم :)😕😅💔
۶ سال پیشFatemeh
7اینجا منظورم (د. کتر) بودش😐👌 نمد چرا ستاره دار شد..!! :(
۶ سال پیشT
7لبخند ناموسی:)))😂
۶ سال پیشS.A
10اِ کی اومد سراغش؟ هم گذشته هم آینده دزدیدنش حالا ما باید انتظار بکشیم😁
۶ سال پیش☺
12مثل همیشه عالییییییی خیلی قشنگ بود
۶ سال پیشآرام
8چی شد 😲😳نفهمیدم
۶ سال پیشZarnaz
13عالیییی💜😍😘نویسنده جون لطفا هم عکس شخصیت هارو بزار هم این ک چقدر رمانت مرموزه ایول خوشم میاد💜😍😘
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

فری
0چی شد ارمان دزدیدش؟؟ کی بش زنگ زد؟!!