ماه و پناه به قلم نازنین مرادخانلو
پارت سی و هفتم :
توجهای به صدای غمزده و لحن دلمردهش نمیکنم و فورا مخدر رو از دستش میقاپم:
-اینها پیش تو بودن صدات درنمیومد نامرد؟
کش و سرنگ رو از جیب سویشرم خارج میکنم:
-به خدا جونم به این لامصبا بستهست ...
کش رو که بالاتر از آرنجم میبندم صدای نفسهاش کلافه بلند میشه ولی از جاش تکون نمیخوره.
-ترک برای من یعنی مرگ؛ میفهمی؟
مشتش رو روی زانÙ

لطفا صبر کنید...

اسرا
2عالیه عالییییییییییییه