پارت نوزده :
با چشمانی گشاد شده روی برگرداندم. همه چیز برایم با همین برگشتن تغییر کرد. برای یک لحظه احساس کردم نفسم در سینه گره خورد. گره ای کور که از قفسه سینه ام خارج نمیشد.
دست روی دهانم گذاشتم و قطره اشکی از گوشه چشمم چکید.
این من بودم؟
نه! نه... این امکان نداشت.
دستم را روی دهانم فشردم و سعی کردم لرزش لب هایم را متوقف کنم.
تمامِ تنم منقبض شد و در سکوتی که آن را در ویبره خاصی فرو بر
لطفا صبر کنید...
