تو را در خواب هایم دیدم به قلم فرگل حسینی

پارت یک :

سراسیمه از خواب برخاستم. نفس نفس می زدم ودانه های عرق از شقیقه وپیشانی ام شره کردند.
ملحفه سفید رنگ کهنه را از روی بدنم کنار زدم وچند نفس عمیق کشیدم.
با دست کل صورتم را پوشاندم وسعی کردم صورت چندشم را پاک کنم.
کاش می توانستم تمام این لک وکک ومک های لعنتی را هم با دستم پاک کنم.
آن وقت حتما از شر نگاه های دنباله دار گاه بی گاه مردم کوچه وخیابان راحت میشدم.
از تخت بلند شدم. صدای خنده وعشوه های خرکی ماه منیر گوش تمام خانه را کر کرده بود.
بدو، بدو از اتاق خارج شدم.
«حتما باز هم مردی را با خودش به خانه وزندگی مان آورده بود»
همین که از اتاق خارج شدم اورا در آشپزخانه دیدم.
گردنش را خم کرده بود وتلفن را میان شانه وگردنش با زحمت نگه داشته بود.
مشغول شکستن تخم مرغ بود.
جلوتر رفتم وبا لحن کنایه آمیزی گفتم:
_چه عجب بلاخره نمردیم وشما رو تو آشپزخانه زیارت کردیم. آفتاب از کدوم طرف طلوع کرده.
با سرعت سمت من برگشت. تخم مرغ از دستش روی زمین افتاد، تلفن هم همین طور.
سگرمه هایش درهم رفت.
وچشم های خوش رنگش هم باریک تر شد. چشم هایی که بساط حسودی را در دلم برپا می کردند.
_خدا لعنتت کنه دختر، ببین چی کار کردی؟
بعد با دست جلوی دهانش را گرفت و هینی کشید. باعصبانیت خم شد وتلفن را از زمین برداشت ودکمه قطع اتصال تماس را محکم فشرد.
_میتونی به همه زندگیم بزنی؟ ایشش دختره ی....
پایان جمله اش را در ذهنم کامل کردم؛
«دختره ی بی سروپا، یا بی اصل ونصب یا بی ریشه»
یک همچین چیزهایی!
به هرحال حرف های نبودند که ناراحتم کنند، حرف های بی سروتهی که ملکه ذهنم شده بودند.
_ببینم اصلا به هوشنگ سر زدی؟ هم چرا تا این موقع خوابی؟
صبحانه کو؟
فاز پرنسس هارو برداشتی که تا این ساعت خوابیدی؟
دستی به صورتم کشیدم. پارچه ای که کنار سینک ظرفشویی بود را برداشتم و روی تخم مرغ های ریخته کف آشپزخانه کشیدم.
_نگران نباش اون احتمالا هنوز خوابیده. البته شایدم کسی بهش قرص خواب داده.
سرم را بالا گرفتم وپوزخندی به صورت درهمش زدم.
هنوز شادی ناک اوت شدن ماه منیر در دلم تمام نشده بود که چهار انگشت دست راستم به سوزش افتاد.
ماه منیر و عادت همیشگی اش،استفاده از ابزارهای خشونت برای خالی کردن حرص.
با دمپایی پاشنه ده سانتی هرلحظه فشارش را روی دست دستمال به دست من کف آشپزخانه بیشتر میکرد.
_چطوری به خودت جرأت اینو دادی که با پیش کشیدن اون مسئله منو تحقیر کنی؟
اشک که حاصل از درد انگشت هایم، مرا بیشتر از این زن متنفر کرد.
همین که اشک را روی صورتم دید، خودش را عقب کشید.
از جا بلند شدم وانگشت هایم که حالا به زور خم میشدند را کمی تکان دادم.
با خرسندی به گاز تکیه زد.
_توی خیابونی که حتی ننه باباتم تو کوچه ولت کردن منو از بالا نگاه میکنی.
دِ بدبخت اگه ما نمیاوردیمت الان آواره کوچه خیابون ها بودی با این ریخت نحست.