سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت شصت و سوم :
جوابش رو ندادم و به تماشا نشستم.
حوصلم داشت از این فیلمشونم سر می‌رفت.
انگار لوکیشن نمونده بود که اومده بودن اینجا.
یکم که گذشت محمد و صهیب باهم بلند شدن و سمت یه جایی رفتن.
خواستم دنبالشون برم که بی‌خیال شدم؛ دیگه کش تنبمونشونم نشم همه‌جا برم.
یکم سر سنگین باشم.
تا شب هر طور شده خودم رو مشغول کردم؛ یکم تو کارا دست بردم، یکم پیش رحمتی نشستم.
همزمان هم تمام حواسم به
لطفا صبر کنید...
