قلمرو رز به قلم حدیث افشارمهر

پارت سوم :

فصل سوم
با تعجب به مچ دست هایی که با کمربند کامیار بسته شده بود نگاه کردم. آب دهانم را قورت دادم و گفتم:
-واقعا می خواین منو بکشین؟
وقتی از جانب هر دوی آن ها جوابی نشنیدم اشکم دوباره جوشید و با حرص گفتم:
-این بود کاری که می خواستی در حقم بکنی؟ که دستام رو ببندی؟
کامیار شانه ای بالا انداخت و گفت:
-باور کن اگه دستو پاتو نمی بستم اون از هواپیمای در حال حرکت پایین می انداختت.
آرکا با لحن عصبی گفت:
-اگه دهنش رو هم نبنده با یه چیز دیگه پرش می کنم.
با عصبانیت گفتم:
-بی شعور بی تربیت بی نزاکت نفهم...
دستش را بلند کرد و قبل از این که بفهمم چی شد ضربه ای به دهانم زد.
جوری محکم توی دهانم زده بود که لبم پاره شد و از چند جهت خون بیرون پرید. کامیار آب دهانش را قورت داد و با صدای تحلیل رفته ای گفت:
-ولی منظورش با چسبو این چیزا بود.
آرکا که تمام فحش های عالم را برایش کنار گذاشته بودم صدایش را بلند کرد و با خشم بی اندازه ای گفت:
-یه کوفتی پیدا کن در دهن این وراج رو ببند.
گوله گوله اشک از چشمانم می ریخت. کامیار سریع جعبه ی کمک های اولیه را باز کرد و با پانسمان و باند دور تا دور سر و دهانم را بست. زیر لب گفت:
-اگه صدات در بیاد به نفعت نیست. حتی با این که چند لایه پانسمان دور دهنت بستم بازم خونی شد.
صداهای هق هق گریه ام خفه شده بود. سرم به شدت تیر می کشید و فکم درد می کرد.
کامیار لیوان گرد و پهن آرکا را پر از زهرماری کرد و به دستش داد. آرکا رو به کامیار کرد و گفت:
-اون جزیره تا جایی که مطمئنم دستشون بهمون نمی رسه.
کامیار از پنجره بیرون را نگاه کرد و گفت:
-کسی جز ما چهار نفر می دونست که قراره بریم اون جا؟
آرکا سرش را تکان داد و گفت:
-با اسم و مشخصات فیک جزیره رو رزرو کردم برای دو ماه. هیچکس نمی فهمه این جزیره برای اقامت ما حاضر شده.
توی ذهنم پر از سوال بود. این افراد کی بودند و چی کار می کردند! لیلی احمق معلوم است که کارشان چه بود، آدم می کشتند دیگر.
افراد مافیایی همین کارها را می کردند. از تصور این که یک تیر در قلبم خالی می کردند و در همان جزیره جنازه را به دریا می سپاردند تن و بدنم به لرزه افتاد.
آرکا با اخم هایی در هم نگاهش را به سمتم چرخاند. سعی کردم نهایت مظلومیت را در چشمانم بریزم و التماس کنم.
اما نتیجه ی تمام زور زدن هایم این شد:
-اووم اِم اوووووم آآآآم.
بی توجه به تقلاهای من رو به کامیار صحبتش را ادامه داد. کلافه سرم را برگرداندم این افراد خیلی باهوش بودند پیش بینی کرده بودند گوشی من عامل رسوایی هر دوی آن هاست و خیلی زود تر از من نابودش کردند.
البته اگر من بیش تر به فنا نداده بودم آن موبایل قدیمی فلک زده را شاید می شد کاری کرد.
خدایا من تمام عمرم رو زجر کشیدم نذار به همین راحتی بمیرم می دونم اون همه بدبختی بی دلیل نبود باید به آرامش می رسیدم اما این اون آرامشی که می خوام نیست لطفا لطفا قصه ی پر غصه ی من این جا تمام نشه.
اشک بود که پشت سر هم از گونه ام می ریخت. سرم به زیر افتاده بود و قطره های اشک از یکدیگر سبقت می گرفتند.