قلمرو رز به قلم حدیث افشارمهر

پارت دوم :

کامیار که در مواقع پر از استرس باید دهانش می جونبید دو زانویش را روی زمین زده بود و یکی از دست هایش را جک بدنش کرده بود همزمان داشت کیک های سالم روی ظرف را از روی زمین بر می داشت و می خورد.
آرکا لگدی به ماتحت کامیار پراند و گفت:
-خجالت بکش مرد گنده خودت رو جمع کن.
چنگال از دستش افتاد و با دهن پر ملچ ملچ کنان گفت:
-خب می گی چی کار کنم؟ معلومه که نه باید قتل کنیم مگه ما قاتلیم؟
و یک تای ابرویش را بالا داد. آرکا نگاهی به دو جنازه ی آش و لاش شده ی اطرافشان انداخت و گفت:
-پس این دو تا الدنگ رو لابد فقط من کشتم.
کامیار شانه هایش را بالا انداخت و گفت:
-بازوهای تو دوبرابر منه پس قطعا کار تواِ.
آرکا با جدیت گفت:
-با این وضع هوشت قاضی وکیلی چیزی نشی یه موقع.
کامیار از روی زمین بلند شد و خاک زانوهایش را تکاند و گفت:
-نه نگران نباش. همین الانشم یه فراری و همکار مافیام دیگه نیاز نیست شغل دیگه ای باز کنم.
خلبان که یکی از دوستان آرکان بود در بلندگو گفت:
-پرواز چندین ساعت طول می کشه اگه نیاز به چیزی داشتین به سلین بگین اون مهمان دار هواپیماست.
هر دو به دختری که الان فهمیدن اسمش سلین است نگاه کردند. کامیار زیر لب گفت:
-حتما که کارمون رو هم راه می اندازه.
آرکان روی صندلی بغلی لیلی که فکر می کردند نامش سلین است نشست و مشغول کار کردن با آیپد طوسی رنگ بود.
نقشه ها و لوکیشن ها را چک می کرد و تعدادی کار انجام داد. کامیار که حوصله اش سر می رفت شرابی دیگر از آشپزخانه برداشت دستش را گود کرد و مقداری از آن را توی دستش ریخت تا شالاپ به صورت لیلی بپاشد.
لیلی از بوی تند و تیز الکل و خنک شدن ناگهانی صورتش از جا پرید. مثل برق گرفته ها بی حرکت روی صندلی نشسته بود و مشت هایش را در هوا گرفته بود.
چشم هایش تار می دید با چند پلک راه دیدش باز شد. اولین تصویری که به چشم دید صورت کامیار با قیافه ای بامزه بود.
وحشت زده و خشک چشم هایش را فقط در کاسه چرخاند و با دیدن آرکان کنارش کم مانده بود دوباره از هوش برود. رنگش پرید و قیافه اش آویزان و وحشت زده شده بود.
آب دهانش را قورت داد و سریع گفت:
-من یتیمم بهم رحم کنین منو نکشین.
راست می گفت! لیلی از همان بدو تولد در یتیم خانه زندگی کرد تا هجده سالگی.
هیچ وقت دلش نمی خواست آن دوران تلخ و گزنده را به یاد بیاورد. اما فعلا در این لحظه تنها حرفی که به ذهنش رسید همین بود.
کامیار نمی دانست بخندد یا دلش بسوزد برای این دختر بی پناه که اسیر این دو غول افتاده است.
آرکان که یک پایش را روی دیگری انداخته بود بدون این که نگاهی به لیلی بندازد گفت:
-اما تو شاهد ما دونفری.
کامیار که جدیت موضوع را گرفته بود سریع دست به سینه شد و با لحنی نه به اندازه ی لحن آرکان خشک و جدی گفت:
-آره و تو دیدی که ما چطور دو نفر رو راحت کشتیم.
مکثی کرد سرش را کج کرد و سریع گفت:
-مثل آب خوردن.
لیلی سریع و تند تند سرش را تکان داد و گفت:
-من به هیچکس نمی گم قول می دم فقط من رو همین کنار منارا بغل کنید.
یک لحظه نفهمید که چه خزعبلاتی به زبان آورده. آرکان سرش را بالا آورد و با اخم هایی در هم به لیلی نگاه کرد.
کامیار سرش را تکان داد و گفت:
-این هم فکر خوبیه.
لیلی سریع گرفت چه گندی بالا آورده و برای جمع کردن گفت:
-یعنی منو همین بغل مغلا کنار بذارید.
با حرص نفسش را بیرون داد و با مشت های فشرده اش خواست جیغی بکشد.
آرکان دستش را بالا آورد و گفت:
-بسه فقط دهنت رو ببند.
کامیار چشمکی زد و اشاره کرد به آشپزخانه. لیلی با تمام استرس و ترسی که داشت اخمی برای کامیار بی ادب کرد.
ذهنش قفل کرده بود همیشه دست و پا چلفتی و کم هوش بود. البته که اگر ذره ای باهوش بود در چنین وضعیتی هیچ وقت قرار نمی گرفت.
به آرکان نگاه کرد مرد با ابهت و ترسناکی که بی ذره ای عذاب وجدان نشسته بود و در سایت های خبری جستجو می کرد.
اسم خودش را سرچ کرد آرکان امیرخان! تمامی تیترهای خبری که بالا آمده بود با رنگ قرمز او را مافیایی خون خوار صدا می زدند.
موهای تن لیلی سیخ شد و فکش دوباره شروع به لرزیدن کرد. در شرایط سخت و طاقت فرسا همیشه زلزله ای به چانه اش می افتاد. باید یک فکری می کرد!
باید خودش را از چنگال این دو بی رحم نجات می داد. کمی که به مغزش فشار آورد فهمید باید خودش را به گوشی اش می رساند و خیلی زود با سلین تماس می گرفت همه چیز را می گفت و منتظر نیروی کمکی یا پلیس می ماند.
این فکر مثل یک چراغ بالای سرش روشن شده بود و از هیجان رنگش پرید. او دختر ساده و بی شیله پیله ای بود در این بیست و سه سالی که عمر کرده بود زندگی داشت مثل یک اب راکد.
بدون هیج بالا پایینی یا هیجان! عملا مثل یک کتاب سفیدی که هیچی در آن نوشته نشده بود.
از روی صندلی بلند شد و پا به فرار گذاشت. آرکان که ذهن لیلی را خوانده بود هیچ واکنشی نشان نداد و همچنان در حال بالا پایین کردن سایت ها بود.
کامیار سرش را از آشپزخانه بیرون کشید و به لیلی نگاه کرد که با هول و لا گوشی اش را از روی زمین برداشت و لرزش دستانش باعث شد گوشی یک بار در هوا بیوفتد چهار چنگولی دستش را در هوا گرفت تا گوشی را بگیرد اما از میان دستانش سرخورد و روی زمین افتاد.
کامیار با دیدن این صحنه پقی به زیر خنده زد و هرهر کنان گفت:
-ای بیچاره اگه حتی یه ذره هم سالم بود الان دیگه نابود شد.
لیلی گریه اش گرفته بود زار زنان دستش را روی چشمانش گذاشت و شکست خورده با زانو روی زمین خورد.
مثل بچه ها با مچ دستش چشمش را پاک می کرد. برای اولین بار کامیار در تمام عمرش احساس کرد واقعا دلش برای کسی می سوزد.
و آن لحظه واقعا دلسوز آن دخترک بی پناه و ترسیده شده بود. دستش را زیر بازویش انداخت از جا بلندش کرد و گفت:
-فقط چون دلم برات می سوزه این کار رو می کنم!