التیام به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)
پارت شصت و ششم :
قلبم دیگر تحمل این‌حجم از غم و رنج را نداشت. زیر پاهایم انگار خالی شده بود و حس بی‌وزنی می‌کردم. خنکای آب روی گونه‌های داغم، شوک به تنم وارد کرد و نفسم آزاد شد. اشک‌های گرم، قطرات خنک آب را در آغوش کشید و گونه‌هایم را خیس‌تر از قبل کرد. با کمک منشی، کمی آب نوشیدم و تپش‌های قلبم اندکی منظم‌تر شد. مهندس آریا مقابلم نشسته بود و دل‌نگران پرسید:
- خوبید شما؟ بهترین؟
با اشاره‌ی سر ت
لطفا صبر کنید...
مادمازل
1خب ان شاء الله که مهندس مجرد هستند 🙄 😆 😁 😂 یعنی واقعا این دختر نباید میرفت وسایل خودش و برداره از خونه؟ اونا دنبالش نگشتن نگفتن این یهو یه روز از خونه رفت و دیگه برنگشت چیشد؟ فکر کن الان همه گوشی دارن و از همه چیز سزیع با خبر میشن😁