از خود رانده به قلم سنا فرخی
پارت صد و سی و یک :
سپیده با سینه‌ای پر از غم او را در آغوش کشید و تا می‌توانست گریست. درحالی که دختر هر کاری کرد تا آن آغوش مانند قبل آرامش را به او برگرداند، اما نمی‌شد؛ دیگر عطر مادرانه‌ی سپیده را حس نمی‌کرد.
دستی به کمر زن کشید و از او جدا شد. قطره اشکی که گوشه‌ی چشمش مانده بود پاک کرد و با صدایی پر از خش گفت:
- فقط به خودت و بهتر شدنت فکر کن... نگرانِ من نباش!
چشم از نگاهِ پرسوزش گرفت و قدمی به ع
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۴۳۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
زهرا
2این پارت و خیلی دوس داشتم، خسته نباشی سنا جان