طعم تلخ زندگی | در انتظار آفتاب نسخه چاپ شده به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

پارت سوم :

ظهر بود و مطب خلوت شده بود. تمام فکر بهزاد پیش دختری بود که امروز با آن حال بد و تن زخمی دیده بود. از جا برخاست و سمت منشی رفت. شهین منشی مطب، کیفش را برداشته بود تا برود. با دیدن بهزاد پرسید:
- امری ندارین آقای دکتر..
بهزاد دست به سینه ایستاد و گفت:
- یه سوأل دارم... تو میدونی جریان این دختره امروز چی بود؟
شهین سر کج کرد و مردد جواب داد:
- والا چی بگم دکتر! چون شما می‌پرسید من اون چیزی رو که دیدم و شنیدم می‌گم. وگرنه خدا می‌دونه چی راسته چی دروغ!؟ قضاوتش نمی‌کنم. اما...
بهزاد منتظر نگاهش می‌کرد.
- اما خب این دختر نامزد داشت، عقد کرده بود. یه دفعه عکسای لختی و بی‌حجابش دست به دست توو گوشیا و بین مردم محل چرخید. نامزدش که طلاقش داد رفت، پدرشم که تا سر حد مرگ کتکش زد و بعدم نگذاشت دیگه نه درس بخونه نه پاشو از خونه بیرون بذاره. می‌گفتن با یه پسر رفیق بوده و اون عکساشو پخش کرده. هرچندوقت یه بارم به هر بهانه‌ای اینجوری کتک می‌خوره.
بهزاد که از شنیدن حرف‌های شهین متأثر شده بود اخم‌آلود سر جنباند و گفت:
- می‌تونی بری، ممنون.
***
نسیم و پریدخت از مدرسه سمت خانه برمی‌گشتند. با نزدیک شدنشان به محله‌، تپش‌های قلب نسیم شدت گرفت و نفس‌هایش به شماره افتاد. هر روز و هربار که از جلوی عکاسی محله رد می‌شدند حال نسیم همین بود. برای دیدن پسری که خودش هم نفهمید چطور و چه وقت به قلبش پا گذاشته و تمام قلبش را تسخیر کرده. قدم‌هایش را آهسته‌تر کرد و رو به پریدخت گفت:
- تو برو پری جون، من می‌خوام برم جایی کار دارم.
پری دستش را فشرد و گفت:
- باشه، فردا صبح باز دیر آماده نشی. خداحافظ.
پشت در عکاسی که رسید نفس حبس شده‌اش را بیرون داد و وارد شد. عطر خوش همیشگی فضای مغازه، مشامش را پر کرد و نگاهش روی دیوارهای مغازه که پر از عکس‌های محسن بود، چرخید. محسن پشت میز کامپیوتر مشغول کار بود. بدون اینکه نگاه کند، خیره به صفحه‌ی مانیتور لب زد:
- بفرمایید.
نسیم در تلاش بود تا لرزش صدایش را پنهان کند.
- سلام، خسته نباشید. برای فتو...
حرفش تمام نشده بود که محسن نگاهش را از مانیتور گرفت و با لبخند گرمی گفت:
- سلام، شمائید! خوش اومدین در خدمتم.
نسیم که لب‌هایش از شرم لرزش اندکی داشت، لب فشرد تا حرفی بزند که در مغازه باز شد. پسری جوان وارد مغازه شد و خطاب کرد:
- سلام، ببخشید یه فتو از صفحه اول این شناسنامه می‌خواستم.
محسن اخم ظریفی کرد و جواب داد:
- دستگاه فتو فعلا خرابه.
پسر سر کج کرد و زیر لب غرولندی کرد و بیرون رفت. با رفتنش نسیم ابرو کج کرد و گفت:
- عه خراب شده؟ پس منم برم. برای فتو اومده بودم.
محسن لبخندش عمیق شد و لب باز کرد:
- خراب نیست، دیدم نوبت رعایت نکرد و از راه نیومده شما رو نادیده گرفت و گفت فتو می‌خواد. منم ردش کردم.
نسیم لب گزید و ریز خندید، جزوه‌ای از کوله‌اش بیرون آورد:
- پس لطفا از تمام صفحات این جزوه واسم فتو بگیرید من فردا می‌آم برای تحویل گرفتنش.
محسن آهسته پلک زد :
- چشم‌، مشکلی نداره
دخترک با قلبی که بی‌محابا می‌تپید و گونه‌هایی داغ و رنگ‌گرفته از مغازه بیرون آمد و سمت خانه رفت. هربار که محسن را می‌دید تقلا داشت نشانی از علاقه را لا به لای حرف‌ها و رفتارش ببیند. هر لبخند و نگاه گرمش را به فال نیک می‌گرفت.
آسمان بهار بود و گاه آفتابی و گاهی ابری. باد وزیدن گرفت و ابرهای سیاه در هم تنیدند. قطرات درشت باران شروع به باریدن کرد و عسل چترش را باز کرد. چتر را روی سر گرفت و ملودی با قدم‌های بلند خودش را به عسل رساند.
- عسل... عسل وایسا ببینم. کجا می‌ری؟
عسل کوله‌اش را محکمتر فشرد. با اخم غلیظی تشر زد:
- ولم کن بابا... چی از جونم می‌خوای؟ همه‌اش تقصیر تو و اون رفیقت بود.
- من نمی‌فهمم الان ناراحتی تو واسه چیه؟
عسل متعجب و با غیظ گفت:
- واسه چیه؟ دختره مرده... می‌فهمی؟ اگه پلیس ردش رو بگیره که می‌گیره. اگه برسه به ما... اونوقت من جواب بابام‌و چی بدم؟
ملودی چینی به دماغش انداخت و لب کج کرد:
- احمق چجوری پلیس تو رو گیر بی‌آره وقتی خودتم اون دختر رو درست و حسابی نمی‌شناختی؟ کی می‌خواد بفهمه تو اون شب اونجا بودی؟ اگه این وسط کسی باید بترسه اون منم که با گوشیم زنگ زدم قرار اون شب رو گذاشتم. پلیس شاید شماره‌ی منو گیر بی‌آره ولی تو رو عمرأ.
عسل درمانده پوفی کشید و گفت:
- روزگارم سیاه شده، به غلط کردن افتادم. هیچ‌جا جرأت ندارم تنها باشم. یه خواب راحت ندارم.
ملودی لب فشرد و چشم ریز کرد:
- چی‌شد پس؟ تو که شجاع و نترس بودی! خودت گفتی من می‌رم تو اون خونه ثابت می‌کنم جن وجود نداره.
عسل سکوت کرد و کاسه‌ی چشم‌هایش از اشک پر شد. ملودی پشت چشمی نازک کرد:
- حالا هم این قیافه رو به خودت نگیر، هر چی بوده رو فراموش کن. چندتا آرامبخش قوی بهت می‌دم یه مدت بخور که جلو بابات اینا تابلو نباشی با این کارات. بعدش قول می‌دم همه چی یادت بره و بشی همون عسل قبلی.
اشک‌هایش سرازیر شد. ملودی از داخل کوله‌اش قوطی سفیدرنگ و کوچکی بیرون آورد و سمت عسل گرفت:
- روزی یکی بخور قول می‌دم حالت خوب باشه.
دخترک با چشم‌های خیس، نگاهش بین ملودی و قوطی قرص می‌چرخید. دست لرزانش سمت قوطی رفت و آن را از کف دست ملودی برداشت.