التیام به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)
پارت چهل و چهارم :
روی کاناپه لم داد. پلک‌هایش را بست و با صدایی آمیخته به نفرت با خودش زمزمه کرد:
- می‌بینی مامان...؟ می‌بینی چه زندگی گ*و*هی برام ساختی؟ من باید چوب هوو بودن تو رو بخورم.
پلک‌هایش داغ شد و چشمه‌ی اشکش جوشید. پلک باز نکرد و ادامه داد:
- نمی‌بخشمت... بابت تمام سختی‌هایی که کشیدم، نمی‌بخشمت!
چشم باز کرد و تکیه‌اش را از مبل گرفت. با پشت دست، اشک‌هایش را پاک کرد. نگاهی به دور تا د
لطفا صبر کنید...
نفسم
5مرسی نگار جون عالی بود