رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و پنجم :
کمی همان‌جا مات نشستم.
تمام خانواده و آبا و اجداد سبحان را هم به فحش کشیدم.
تهش هم دلم خواست بروم و تا می‌توانم عرشیا را بزنم.
آخر از همه هم خودم را بکشم که بی‌خیال حال خوبم نمی‌شدم و نمی‌گذاشتم چند دقیقه خوش به دلم بنشیند و شیرینی‌اش را بچشم.
کمی برای آن که وقت بگذرد روی تخت دراز کشیدم و چشم‌هایم را بستم.
کاش می‌شد یا زندگی را جای شیرینش متوقف کنم یا کمی جلو ببرمش
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۰۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
زهرا عبدالله‌زاده
2آمنه ی عزیزم، چقد قشنگ از حال و هوای دیار من گفتی قلمت و شخصیتتو دوست دارم امیدوارم همیشه بدرخشی خوش قلم
۴ سال پیشدخترای من
6دلم شمال خواست ی جوری توصیف شده آدم دلش میخواد بره شمال 🤗 ممنون خانم آبدار عزیز عالی مث همیشه 🙏
۴ سال پیشم
1شما پایه ثابت رمانا هستینا😂 ایول
۴ سال پیشدخترای من
1🌸🌺🙏
۴ سال پیشفاطی
3تفففففف تو ای زندگی ای که یکی رو نداریم اینطوری باهاش تو شمال اونم بازار قدم بزنیم هعییییییییی😞💔😂
۴ سال پیشزهرا
1خیلی زیبا بود، ممنون ازت آمنه جون
۴ سال پیش
لطفا صبر کنید...
یکی
0هعی حسرتتتتتتت