آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و پنجاه و هشتم :
من قبل از آکرولیزیانا فقط یه بچه پرورشگاهی تنها بودم که به زور خودم رو از همه آویزون می‌کردم اما حالا برای اولین بار توی عمرم توی خطرناک‌ترین جای وحشتناک دنیا، در کنار شما احساس تعلق خاطر می‌کنم؛ شماها خونوادهٔ منید.
هم‌زمان با قطره اشکی که از گوشهٔ چشمم سرازیر شد و با تموم کوچیکیش کل دیدم رو تار کرد، دستم و روی قلبم فشار دادم و نگاه لرزون و تار از اشکم رو به سایهٔ ایهام دوختم.
لطفا صبر کنید...
پری
1باورم نمیشه😢ایهام بیچاره