اون کیه؟ به قلم حانیه باصری

پارت سوم :

آب دهنمو با صدا قورت دادم و دوباره آستینمو بالا زدم و به اسکلت روی دستم نگاه کردم. ترسیده دستمو جلوی دهنم بردم و هاه کردم و پشت لباسم کشیدم.
- پاک شو لعنتی، پاک شو.
- آنا!
باشنیدن صدای آشنا برگشتم و به کسی که اسممو صدا زد نگاه کردم. به خودم مسلط شدم و لبخند متینی زدم. عینکمو آهسته از روی چشمام برداشتم.
- وای پرستو جون، خودتی؟
صورتشو جمع کرد:
- خفه شو بابا بیا بغلم.
نزدیکم شد و یهو بغلم کرد و محکم فشارم داد. چشمام درشت شد و یه ابروم رفت بالا.
- دلم برات تنگ شده بود. خیلی وقته گذشته نه؟ چند سال میشه؟ آممم...
داشت فکر می‌کرد که به زور خودمُ از بغلش بیرون کشیدم و گفتم:
- حالا بعدا راجبش فکر می‌کنیم اینجا مناسب حرف زدن نیست.
موهای کجشو از جلوی صورتش کنار زد:
- چقدر تغییر کردی واقعا نشناختمت، از نزدیک خوشگل‌تری، من چی؟ هان؟ من چطوری‌ام؟
به زور خندیدم و به خروجی اشاره کردم:
- چطوره بریم خونه راجبش حرف بزنیم نه؟
خندید و دستمو گرفت.
- وای آره راست میگی بریم.
یهو دستمو کشید و دوید. همونطور که با کفشای پاشنه بلندم به سختی دنبالش می‌رفتم کلافه به سقف نگاه کردم:
- ورود با شکوه خودمو به وطنم تبریک میگم، خدا صبرم بده.
از فرودگاه که خارج شدیم جلوتر از من حرکت کرد و با ذوق گفت:
- برم ماشینمو بیارم همینجا باش بیبی.
و بدو بدو ازم دور شد و رفت. دست به سینه به آسمون نگاه کردم و منتظر موندم، مثل اینکه اونجوری که فکرشو می‌کردم نبود، هیچکس جز پرستو دنبالم نیومده بود، این یعنی منتظرم نبودن.
پوزخندی زدم و سرمو به طرفین تکون دادم، غیر از این بود جای تعجب داشت.
توی افکار خودم غرق بودم و نگاهم روی خیابون ثابت بود که یهو یه ون سبز رنگ درحالی که روی در و بدنه اش پر از برچسب‌های باب اسفنجی و مینیون و چندتا شخصیت کارتونی دیگه چسبیده بود جلوی پام ترمز کرد.
پرستو سرشو از شیشه راننده بیرون آورد و داد زد:
- هی یو، بپر بالا که خیلی کار داریــــــم.
در جوابه دادی که زد و لبخند عریض روی لبش، مردمک چشمم از سمت چپ به سمت راست حرکت کرد و از سرجام تکون نخوردم.
دست چپشو بیرون آورد و چندبار به در ماشین زد و داد زد:
- زود باش دیرمون شد، با انرژی سوار ماشین شو، هِــــی.
یه نفس کوتاه گرفتم و بالاخره لبخند زدم و به مردم اطراف که با تعجب نگاهمون میکردن نگاهی انداختم. خودمو زدم به اون راه و چند قدمی ازش دور شدم.
- نه مرسی من با تَکسی میام... تو برو.
و دسته چمدونمو گرفتم و به سمت خیابون حرکت کردم و دستمو تکون دادم. بوق طولانی زد:
- کجا؟ صبر کن بابا بخدا خیلی خوش میگذره.
عینکمو سریع گذاشتم روی چشمم و اولین تاکسی که برام نگه داشت سوار شدم و منتظر موندم حرکت کنه، راننده چمدونمو گذاشت صندوق عقب و سوار شد. از آینه به ماشین پرستو که همچنان بوق میزد نگاه کرد و گفت:
- مردم روانی شدن بخدا، چقدر بوق میزنه.
صدامو صاف کردم و گفتم :
- لطفا سریع‌تر حرکت کنید.
- چشم.
ماشینو روشن کرد و راه افتادیم. راننده به جون زمین و آسمون غر می‌زد و منم درحالی که هندزفری توی گوشم بود فقط حرکت پانتومیم مانند ازش می‌دیدم و از شیشه به خیابونا و آدما نگاه می‌کردم. وسط موزیک گوش دادنم ساعد دستمو به لباسم می‌کشیدم تا اون شکل مسخره از روش پاک بشه! بعد چند دقیقه ای که توی مسیر بودیم ماشین ایستاد و پیاده شدم. بلافاصله پرستو پشت سرمون ترمز کرد و پیاده شد. به راننده نگاه کردم و پرسیدم:
- ببخشید من نتونستم پول چنج(change) کنم میشه...میشه کرایه رو دلار حساب کنم؟
راننده خوشحال شد و گفت:
- بله، اصلا مشکلی نیست.
تا اومدم کیفمو باز کنم یهو دست پرستو اومد وسط و منو عقب کشید:
- هووییش، چیکار می‌کنی؟ بفرما اینم کرایه.
سریع پول بیرون آورد و به راننده داد. راننده یه جوری بهش نگاه کرد و رفت.
بهم خندید و گفت:
- عشقم انقدر راحت اون دلارو به هرکسی نده.
دوباره لبخند شل و زورکی بهش زدم
- آها، خوب دیگه بریم.
و به رو به رو نگاه کردم و عینکمُ گذاشتم روی چشمام و رفتم.
با شونه اش یکی محکم زد به شونه‌ام و گفت:
- وَوُ، تیپشو عین مدلینگاس، با کلاسی تو ذاتته خفن، از پشت صحنه اشاره میکنن که کَلیفرنیا خاکت کنن.
لبخند عصبی به شوخی بی‌نمکش زدم و زیر لب گفتم:
- تو رو هم دریاچه ارومیه غرقت کنن.
بلند بلند قهقهه زد و مچ دستمُ گرفت:
- چی گفتی؟ جون من یکبار دیگه بگو... جـــــون من.
بی توجه بهش جلوتر حرکت کردم، خودشو بهم رسوند و سریع درو باز کرد. به حیاط خونه نگاه کردم، هیچی مثل سابق نبود. انگاری نمای خونه هم یه تغییراتی کرده بود.
- دریاچه ارومیه خیلی وقت خشک شده آنه.
سرجام ایستادم و انگشت اشاره‌ام به سمتش گرفتم و جدی گفتم:
- منو اینجوری صدا نزن.
کنارم راه افتاد و صداشو بَم کرد:
- آنه! تکرار غریبانه‌ی روزهایت چگونه گذشت
وقتی روشنی چشمهایت
در پشت پرده های مه آلود اندوه پنهان بود
با من بگو از لحظه لحظه های مبهم کودکیت
از تنهایی معصومانه دستهایت.
- keep your mouth shut (دهنتو ببند )
-چی؟ چی گفتی؟ فوش که ندادی؟ زبان من افتضاحه معنیشو بگو.
درو باز کردم و تا پامو گذاشتم تو خونه یهو یه دسته گل بزرگ جلوی صورتم اومد.