اون کیه؟ به قلم حانیه باصری

پارت دوم :

دسته چمدونُ پشت سرم کشیدم و درحالی که سعی می‌کردم از افتادن شال روی موهام جلوگیری کنم، درمونده زیر لب گفتم :
- ای خدا شال چی میگی این وسط، اصلا بهش عادت ندارم.
یهو صدای افتادن چیزی از کیفم روی زمین توجهمو جلب کرد، ایستادم و به اطراف نگاه کردم. با دیدن قوطی سفید رنگ قرصم سریع خم شدم و از روی زمین برش داشتم و بهش نگاه کردم
- اینبار خوب تاثیر گذاشتیاا، يه جوری خوابیدم استرس پرواز که هیچ، اسم خودمم یادم رفت. چی می‌ریزن تو این قرصا؟
قرصو انداختم تو کیفم و با ریتم تق‌تق پاشنه های کفشم توی فرودگاه انگشتامو روی دسته چمدون تکون دادم و لبخند محوی به آدمایی که هر کدوم مشغول کار خودشون بودن زدم. بعد این همه سال دوری، برگشت به ایران حس عجیبی رو برام تداعی می‌کرد. احساس هیجان توأم با استرس.
سرمو پایین انداختم و موهای بیرون اومده از زیر شالمو پشت گوشم فرستادم. با بالاگرفتن سرم چشمم به پنجره بزرگ تمام شیشه فرودگاه افتاد. سر جام ایستادم و با صورت جمع شده گفتم:
- دوباره آفتاب اعصاب داغون کن اینجا! کاش ضد آفتاب می‌زدم.
عینک دودیمُ از توی کیفم بیرون آوردم و روی چشمام گذاشتم و مستقیم به سمت جلو حرکت کردم.
- ببخشید، خانم.
با دست خودمو باد زدم و همونطور که به سقف نگاه می‌کردم دوباره غرغر کردم:
- چقدر گرمه، احساس می‌کنم دارم هوا پز میشم. چرا نور اینجا انقدر چشمو میزنه؟ چراغا ال ای دی نیست مگه؟
صدای مردونه پشت سرم دوباره تکرار کرد:
- خانم، هی...خانم.
اخم کردم و از بالای عینک به اطراف نگاه کردم. صدا یه جوری بود که یه لحظه فکر کردم با منه!
دوباره داد زد:
- هوی، با تو ام...
سرجام ایستادم. صدا داشت به وضوح از پشت سر من میومد!
خواستم بیخیال شم و برم که یهو دستی روی شونه ام نشست و مانعم شد، تا خواستم عکس العملی نشون بدم اومد جلوم ایستاد. یه پسر قد بلند که مثل خودم عینک دودی زده بود و موهای مشکیش رو پشت سرش بسته بود. درحالی که هنوز دستش روی شونه ام بود کاملا رو به روم ایستاد و عینک دودیشو روی سرش گذاشت و کمی خم شد تا قدش به قدم برسه. با نگاه شیطنت آمیزی به چشمام نگاه کرد و گفت:
- داشتی فرار میکردی؟
با اخم به چشماش نگاه کردم و جوابی ندادم. به قیافه اش نمیومد دیوونه میوونه ای چیزی باشه! شایدم مردم آزار یا مزاحم بود؟
با دیدن حالتم خنده از روی صورتش رفت و جدی شد.
منم جدی با پشت دستم محکم دستشو از روی شونه‌ام کنار زدم.
- مثل اینکه منو با کسی دیگه اشتباه گرفتید آقا.
تلاشی برای ادامه حرف زدن باهام نکرد و با همون اخم کمرنگی که بین ابروهاش بود فقط بهم خیره شد. توی نگاهش یه تعجب و نفهمی خاصی موج می‌زد!
چشمم به چمدون نقره‌ای توی دستش افتاد؛ حتما اونم مثل من تازه اومده بود ایران.
پشتمو بهش کردم و خواستم برم که یهو گفت:
- سرجات وایستا.
شوک شده از لحنش سریع سرجام ایستادم. چرا به حرفش گوش دادم؟
از پشت سرم با دوتا قدم بزرگ جلو روم ایستاد و دوباره راهمو سد کرد. به صورتم اشاره کرد و جدی گفت:
- بازیگری؟ واقعا ایول داری، خیلی طبیعی رفتار کردی.
يه ابروم بالا رفت و متعجب بهش نگاه کردم. چطور میتونست انقدر سمج باشه؟
خندید و تحسین آمیز به سرتا پام نگاه کرد. کمی عقب رفت و برام دست زد:
- یه لحظه واقعا باورم شد اونی که می‌شناسم نیستی. البته مشخصه اسمتُ فیک گفتی، بهت میخوره یه اسم امروزی تر داشته باشی.
دست به سینه ایستادم و نسبت به حرفاش واکنشی نشون ندادم. همونطور که صورتش خندون بود اخم الکی کرد و انگشت اشاره‌شو رو به صورتم گرفت:
- اونجوری به من نگاه نکنا.
متاسف سرمو به طرفین تکون دادم:
- همراهی باهات هست؟ یا قرصی چیزی که باید بخوری؟ میدونم سخته اما امیدوارم زود درمان شی.
لباشو روی هم چفت کرد و همونطور که سعی می‌کرد خنده اشو کنترل کنه دوتا دستشو توی جیب شلوارش کرد و سرشو پایین انداخت.
- کارت حرف نداره، آفرین.
سرشو بالا گرفت و چشماشو ریز کرد و با همون ته چهره خنده گفت:
- ولی شوخیت یه بارش قشنگ بود.
- گفتم من اونی که فکر می‌کنی نیستم و تورو هم نمی‌شناسم.
- می‌شناسی.
- نمی‌شناسم.
- می‌شناسی.
- نمیـ...
یهو دستمو گرفت و به سمت خودش کشید، با چشمای درشت شده بهش نگاه کردم و از این کار غیرمنتظره‌اش یه لحظه نفس توی سینه‌ام حبس شد! از شدت تعجب بدون مقاومت به سمت جلو رفتم و چند سانتی متریش متوقف شدم.
- چیـ...چیکار داری میکنی؟
آستین مانتوی مشکی رنگم رو بالا زد
- اگه منو نمی‌شناسی پس این اینجا چی میگه؟
نگاهمو از صورتش به سمت ساق دستم سوق دادم و با دیدن نقاشی اسکلت روی دستم لبمو به دندون گرفتم و ناباورانه دستمو عقب کشیدم:
- او مای گاد!
-چه مودب شدی توقع داشتم بگی وای برگام.
چشمام انقدر درشت شده بود که فکر می‌کردم الان که از کاسه در بیاد.
با زبون بند اومده به دستم اشاره کردم:
- این... این رو دست من چیکار می‌کنه، کی کشیده؟
به نقاشی نگاه کرد و با غرور به رو خیره شد:
- معلومه من!
یه نگاه به اون یه نگاه به دستم انداختم.
چه خبر بود؟
یهو به خودم اومدم و سریع هولش دادم عقب. از اونجایی که تکون نخورد! خودم زودتر عقب رفتم و آستینمو کشیدم پایین.
- وایستا عقب ببینم، اینجا ایرانه جیغ میزنم همه ملت بریزن سرت.
در جواب این کارم با چهره پوکر شده بهم خیره شد و انگشت اشاره‌اشو رو به سمتم گفت :
- تو... همیشه شوخیات انقدر طولانی و حوصله سر بره؟
کلافه با دهن بازدمم رو بیرون فرستادم و خواستم حرف بزنم که گوشيش زنگ خورد.
گوشی رو از جیبش بیرون آورد و به صفحه‌اش نگاه کرد. با دیدن شماره سریع گوشی رو گذاشت رو گوشش و بهم گفت:
- یه لحظه صبرکن.
همونطور که مشغول جواب دادن بود با اخم عقب رفتم و به سرتا پاش نگاه کردم. قدش بلند بود و تیشرت سفید رنگ و شلوار مشکی به همراه بوت‌های مردونه مشکی پوشیده بود. اولین بار بود همچین آدمی رو می‌دیدم! چی می‌گفت؟ جریان این نقاشی اسکلت رو دستم چی بود؟
پشتش بهم بود و مشغول حرف زدن بود، از فرصت استفاده کردم و اومدم آهسته فرار کنم برم پی کارم یهو در همون حال یک قدم عقب‌تر اومد و با دست دیگه‌اش مچ دستمو گرفت و نذاشت برم، کلافه به سقف نگاه کردم و سعی کردم دستمو بکشم بیرون که نشد.
- ولم کن. آقا... د میگم ول کن.
بهم نگاه کرد و خطاب به فرد پشت خط گفت داد:
- call you later .
گوشی رو قطع کرد و گفت:
- خوب دیگه مسخره‌بازی کافیه!
- بله؟
دسته چمدونشو گرفت و در همون حال گفت :
- ببین من عجله دارم، ولی قولت یادم نرفته ها. حق نداری از زیرش در بری اوکی؟ می‌دونی که خیلی برام مهمه.
- چی مهمه؟
نگاهشو از چمدون گرفت و با صورت جمع شده و لبخند کاملا زورکی بهم نگاه کرد. با لحن بی حوصله و معترضی گفت:
- باشــه، خـیلی خنده داری... ببین دارم می‌خندم.
چپ‌چپ به سرتا پام نگاهی انداخت و عینک دودیشو از روی سرش برداشت و گذاشت رو چشمش و دسته چمدونشو گرفت و حرکت کرد.
- تا بعد.
دستشو به نشونه خداحافظی تکون داد و دوباره گوشی رو نزدیک گوشش برد و ازم دور شد.