بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت پنجاه و پنجم :
دستم و روی موهای خوشحالت و شینیون شدهم کشیدم، طرهای ازش رو میون انگشتهام پیچوندم و رها کردم.
سایهٔ طلایی و قهوهای رنگی رو که پشت چشمهام نشونده بود، جلوهٔ پررنگتری به کشیدگی و خماری چشمهای سبزم داده بود.
لبهای غنچهای صورتی رنگم حالت معصومانه و آرامشبخشی به چهرهم داده بودن.
نفسم و با بازدم عمیقی بیرون فرستادم و از اتاق بیرون رفتم.
دستم و به لبهٔ دامنم Ú
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۱۰۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
moon shadow
8وااا یه بار گفت چشای ابیم الان میگه سبز
۶ سال پیشفاطمه
11نمیدونم آراد باش چیکار کرده ولی عاشق شخصیت آراد شدم
۶ سال پیشهستی
18وای فقط رگ مغولی 😂😂😂😂😂
۶ سال پیشهستی
13وای فقط رگ مغولی 😂
۶ سال پیشیگانه
4وای خدا آروم آروم میخوندم که دیرتر تموم شه 😶 لطفاااااااا پارت ها طولانی تر یا بیشتر یک پارت روزانه قرار بدید
۶ سال پیش?
8رگ مغولی و دیونگیت گل کنه😂😂آدم قحطه دیگه😪چقدر باحال وای عالیه مرسی نویسنده جونیی
۶ سال پیشS_a_ra
11آخرش کیل خوب زد تو پَرِش😂مگه ادم قعطه کیل هم گف لابد قعط بود که تو رو آوردم😂😂😂
۶ سال پیشS.A
11خدا بخیر کنه این مهمونی رو که آراد از دست رها دیوونه نشه😂😂😂
۶ سال پیشسیاه
10مثل همیشه عالی😂😂😂هیچ رمانی اینجوری منو نخدونده بود دستت طلا نویسنده عزیز😙
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...

fatemeh
1مگ چشماش ابی نبود؟ 😐😐