بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت پنجاه و چهارم :
داشت می‌رفت که متوقف شد، برگشت و متعجب نگاهم کرد که سریع خودم و جم و جور کردم.
- برای چی؟
- نمی‌دونم، من که از کارای این پسر سر در نمیارم.
بدون توجه به بقیهٔ مواعظش تو فکر فرو رفتم و نگاهم و به دست دوختم.
هنوز هم گرما و قدرتش و روی دستم احساس می‌کردم، امیدوارم اون شب کوفتی و یادش نباشه.
از روی تختم بلند شدم و رو به گلگلی گفتم: چرا که نه؟! برای تنوع خیلیم خوبه، البته امیدو
لطفا صبر کنید...
Sahar
16چه آهنگایی هم می خونه🤣🤣🤣این پارت فقط آهنگ می خوند اتفاق خاصی نیفتاد