رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت هشتاد و سوم :
عکس را نگاه کردم...
چهقدر چشمهایم کم سو بود!
عزادار عرشیا بودم، یک آدم شکست خورده که چند روز بعدش دادگاه داشت و انگار همه چیزش را باخته بود.
عالم و آدم تیکه و کنایه میانداختند و من تنها میتوانستم گریه کنم.
عرشیا بد کرده بود...
با وجود این عکس، با وجود حرفهایش، با وجود آن که حسمیکردم دلیل محکمی دارد، باز هم بد کرده بود.
حق من عاشق این نبود!
حاجی بابا هم بد
مطالعهی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۸۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
.
0خیلییییی مسخرس چرا آنقدر کوتاه باحال بود بود اما کم بودددد دد آمنه تو خوب بودی که
۴ سال پیشمهدخت
5چ پارت طولانی هم بود 😂
۴ سال پیشMobi
3شنبه که پارت نزاشتین ، امروزم که گذاشتین انقد کوتاه ؟ رحمو مروتتون تو حلقم
۴ سال پیشرائیتی
0😹😹
۴ سال پیشخورشید
0حالاعرشیاچه نازی کنه😏
۴ سال پیشدخترای من
1وای خدا 😌👌🙏مرسی نویسنده جونم
۴ سال پیشBaran
6وای خداا🤣🤣😂 خیلی خوب بود ولی منم جاش بودم همین فکر رو میکردم انقدر گریه میکنه بچه😭😂
۴ سال پیش..
4😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
۴ سال پیش:)
6ووووییی سروه سوتی داد😂😂🤣🤣
۴ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Dayana
0😐😐😂😂😂