رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت هفتاد و پنجم :
سبحان رفت و من همانجا مات ماندم.
حداقلش انتظار داشتم من را هم با خودش ببرد اما نه...
انگار روی یک زخم نمک پاشیده بودم.
سبحان یک راز داشت...
رازی که میان غم چشمهایش میدرخشید و به اندازه همان درخشش و وضوحش مخفی بود.
از زندگی و خانوادهشان سر در نمیآوردم اما میدانستم به قول معروف ماه پشت ابر نمیماند.
به زودی همه چیز رو میشد.
ته دلم حرفهای سبحان را قبول داØ
مطالعهی این پارت حدودا ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۴۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهرو
0خوبه
۵ سال پیشنرگس
6این پشت تلفنیه یا داداش سبحانه یا سعید میتونه خود عرشیا باشه ؟؟؟
۵ سال پیشf
3واییییییی 🫠🫠 🤩🫶🏻
۵ سال پیشفاطی
2ووووویییییییییی جیییییغ هوووووف حس میکنم یا داداش سبحان بود یا رفیق عرشیا 😬💔
۵ سال پیشمهدیس
3واقعا عالی بود هم پارت هم دیالوگاش😍موفق باشی نویسنده جان😍
۵ سال پیشم
1یعنی اون که رفته عرشیا بوده
۵ سال پیشاسرا
5خسته نباشی خانم آبدارعالیه چرا من انتظارداشتم عرشیا ببینم
۵ سال پیش//
9پارت ش طولانی بود.... نویسنده کنکور داره بیخیال میدونین دیگه کنکور چه کوفتیه
۵ سال پیشخورشید
6دوهفته یه پارت ...کل داستان یادمون میره وقعاچرابراماانقدارزش میزاری شرمنده کردی 😑
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

خورشید
0فک کنم یادت رفته داشتی رومان مینوشتی دوهفته گذشته هنوزپارت نداریم😣😣