آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و سی و یک :
نفس حبس شده‌ام رو با یه بازدم عمیق آزاد کردم و نگاهم رو به آسمون دوختم.
- با همهٔ اینا چرا می‌خوای دوباره پیداش کنی؟ چی نظرت و عوض کرد؟
- زیادم پیچیده نیست که این همه دلتنگی و پوچی از کجا میاد، دیگه نمی‌تونم مثل قبل زندگی کنم؛ برای همین می‌خوام پیداش کنم و بهش بگم همهٔ چیزهایی که حس کردیم واقعی بودن.
جملهٔ آخرش به طرز عجیبی تکونم داد و موجی از انرژی زیرپوستم دووند.
شایدم ه
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۷۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
Ev
12داستان شیش تا شخصیت که از قضا همشونم اصلیو مهمن چقدر باید طول بکشه؟اگه فقط پروا بود که تا حالا هزاربار تموم شده بود تعریف کلیشه رو هم مثل اینکه کاملا درک نکردی چون کلیشست ک سرسری ی رمانو تموم می کنه
۵ سال پیشHim
11داداش مشکل داری رمانو نخون خب :/
۵ سال پیش*
10یه قسمت رو مثال بزنید که رمان توی جای مناسبی بود و نویسنده باید همونجا تمومش میکرد ولی بیخودی ادامه داد؟! خب معلومه ک با این همه تئوری و شخصیت ب ی جمع بندی مناسب نیاز داره، خودش میفهمه کی وقتشه✋
۵ سال پیشامینل
12من منتظر یه اتفاق هیجان انگیزم که نمیفته😔😔
۵ سال پیشحسینی
9وری نایس🌹
۵ سال پیشمهیاس
10مثل همیشه عالی♥
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
چشانا
12بچه هادیدید اینا کلا کمتر از سه ماه که توآکرولیزیانا ان بعد داستان یک سال فعلا تا اینجا طول کشیده😐ودیگه واقعانویسنده خیلی کلیشه ای کردی رمان همش همه درحال پیداکردن هم هستن بعد دوباره هم وگم میکنن و..