آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و سی :
نفسش رو آه مانند بیرون داد و با یه لحن آروم و مظلومانهٔ آنتی لاوینی گفت: هیچی... کارش دارم.
با همون نگاه مشکوک سرم رو بهش نزدیک کردم و زیرلب گفتم: می‌خوای بخوریش؟
اخمی کرد و عصبی گفت: ول کن این چرت و پرت‌ها رو انقدر خسته‌ام که دعوا کردن با تو هم آرومم نمی‌کنه، فقط بگو جاوید تو مقصدت هست یا نه؟!
دستی به شقیقه‌ام کشیدم و متفکر هوا رو بو کشیدم.
- نمی‌دونم، حسش نمی‌کنم.
- پس
لطفا صبر کنید...
یاسم
6اوه!شت!