رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت پنجاه و چهارم :
حاجی بابا که تا آن لحظه داشت به حرف‌هایشان می‌خندید گفت: این چه حرفیه پسرم، نوه نوه‌ست! همه‌تون عزیزین.
تیام نیشش باز شد.
- به جون بهراد که اگه این‌طور نبود خون می‌ریختم.
سحر دوباره یکی روی شانه دایی کوبید.
- خون می‌ریختم یعنی چی؟
پرهام دوباره خونسرد گفت: یعنی سگ می‌شد.
نگاه متعجب سحر به تیام آن‌قدری بامزه بود که دوباره صدای خنده‌ها بالا رفت.
همه این شوخی
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۵۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
//
2البته من انتقادم به سرمه بود نه داستان، روند داستان منطقیه اگر سریع گذر کنه از احساساتش با عشق و اینا لابد جور درنمیاد دیگه.
۵ سال پیشعسل
2مرسیییی فقط باغ استوار یه پارت جلو تر هست میشه لطفا زود زود اونجا بروز کنید🥺 درکل عااشق قلم و رمانتم ♡
۵ سال پیشمهرو
5😄😄😄🥰🥰🥳👌
۵ سال پیشDayana
4😍😍😍خسته نباشی آمنه جان
۵ سال پیشحدیث ,
7ممنون از نویسنده عزیز فقط چرا این پارت انقدر کوتاه بود
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
//
9من تاحالا کسی رو دوست نداشتم (منظورم یکی با جایگاه عرشیا برا سرمه) ایا انقد کسل کننده اس دوس داشتن یک فرد؟ الان بیشتر از 50 پارته دارم ناله های این دخترو راجع به عشق مسخره ازدست رفتش میخونم، ول کن دیگ