آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و سی و سوم :
خواستم لب باز کنم و حرفی بزنم اما نتونستم، انگار یکی لب‌هام و به هم دوخته بود.
نیوان دیگه چیزی نگفت و با حالتی عصبی کنارش زد و مسیرش رو به سمت اونور کج کرد.
حتی نا نداشتم دنبالش برم؛ با نگرانی به دایمون نگاه کردم که همون‌جای قبلیش مونده بود و حرفی نمیزد.
نفسی تازه کردم و با لحن آرومی که سعی می‌کردم امیدوار جلوه‌اش بدم، گفتم: نگران نباش، پیداش می‌کنیم.
نه که نتونیم پیداش ک
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۹۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه
9مشتاقم بدونم اون دایناسوره پروا رو خورد یا نفر هفتم نجاتش داد پروا رو
۵ سال پیشنرگس
24ولی من که فکر میکنم پروا مثل همیشه به شیوه ای بسی خفن قراره اینارو سورپرایز کنه و حتی با اون دایناسورها دوست شده و یه کمکی هم بهش کرده😎
۵ سال پیش.
33فککن یهو پروا سوار بر دایناسور وارد ش😂
۵ سال پیشفاطی
15خدا خیرت بده🤣انصافا تصوراتت خیلی باحاله
۵ سال پیشاخه یکی نیست
5کلا چرت و پرت های مهرانا
۵ سال پیشSa_r_a
12اینقدر در نورد بدبختی و فلاکت نوشته بود که اصن افسردگی گرفتم 💔
۵ سال پیشL.D
19خداییش کل رمان رو بر پایه پروا می بینید؟ 😐 بابا بسه این بدبخت ها هم آدمن از اولین پارتی که پروا نیست و اینا حرف زدن از دماغمون درآوردین 😐
۵ سال پیشAida
12رمان دیگه طنز نیست نویسنده لطفا پروا رو هم بیار دیگه خسته کننده شده رمان بدون پروا
۵ سال پیشبستنی میقولی؟
12هنوز کسی نخونده؟😐
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Mahdis
5عکس شخصیت ها رو نمیذارین؟