آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و سی و چهارم :
با اینکه توی خفقان و ترس و ناامیدی گیر کرده بودیم باز هم کنار بودیم و تنهایی رو حس نمی‌کردیم.
نفهمیدم چه‌طور راه و رفتم اما به خودم که اومدم بالای سر نیوان ایستاده بودم.
نمی‌دونستم چه کوفتی داره که هی به سمتش جذب میشم، من که آهنربای آدم‌هایی که دوسم نداشتن نبودم... آکرولیزیانا چه بلایی سرم آورده بود؟
بی‌خیال جدال با خودم شدم و کنارش نشستم.
سرم رو به دیوار تکیه دادم و خو
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۹۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
یلدا
4😂😂😂😂
۵ سال پیشنویسنده اینده
2دقیقا 👍 این نشون میده نویسنده خیلی ماهره و میتونه با توصیفاتش طبق تصاویر ذهنی ای که هر ادم جداگانه میسازه برای خودش ،یه فیلم جذاب توی ذهنش درست بشه 🌸 واقعا دمت گرم نویسنده خیلی رمانت محشره 🖤🤍
۵ سال پیشاخه یکی نیست
9لطفا از زبون پرواهم حرف بزنین دلم براش ی ذره شده😣😢
۵ سال پیشچشانا
18وایی کافر 😢😢ای خدا پروا کجاست این نیوان بچم دق کرد 😫😭دایمون و بگو بچم بی *** 😭این مهرانام که الان فهمیده پروا چه نقشی تو زندگیش داشته😢
۵ سال پیشچشانا
18وا چرا بی *** و سانسور کردین😒اصلا یه کلمه هایی و بعضی وقتا سانسور میکنید آدم شک می کنه مثل دک..ت..ر
۵ سال پیشارغوان
28وااااااای چقد دلم برا مشنگ بازیای نیوان تنگ شده بود :)
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
A
14نویسنده جون عاشق توصیفاتم:) خیلی قشنگ حرکات رو شرح میدی و باعث میشه توی ذهنم به طور خود به خود یه فیلم از رمانت ساخته بشه که حرکات شخصیتا خیلی نزدیک به واقعیته. خیلی خوب میشد کلافگی نیوان رو حس کرد.