رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت چهل و ششم :
هیچ‌کس کمکی نیاز نداشت و من بودم و کنجکاوی و درگیری فکری که حرف‌های اخگر به وجود آورده بود.
هیچ‌جوره تصویر درستی از سبحان توی ذهنم نمی‌آمد. از آن به بعد حتی وقتی نزدیکم می‌شد هم آرامش نداشتم.
در بی‌انصافانه‌ترین حالت ممکن ذهنم به قضیه خودم و او پر و بال می‌داد و حس می‌کردم برای رسیدن به هدفش من را اینجا آورده و می‌خواهد کم کم نزدیکم شود.
کمی بعد منطقی در سر خودم می‌کوبید
لطفا صبر کنید...
?
1الان چی شد دقیقا 🤨