پارت صد و چهل و دوم :
نفس راحتی کشیدم با سر پایین افتاده مشغول خوردن غذام شدم که شایان لب باز کرد و گفت: بیست و هفت!
متعحب از حرفش چشم‌هام رو گرد کردم و بی‌هوا گفتم: چی؟
همه گیج بهم زل زدن که روم رو طرف هامین برگردوندم و لب زدم: چرا یه آدم سن بالاتر انتخاب نکردی؟ این جای پسر منه!
قاشق توی دستش رو بی‌تفاوت توب بشقاب گذاشت و با نفس عمیقی زمزمه کرد: چطور جای بچه‌اته؟ فقط سه سال کوچیک تره.
سرم ر
لطفا صبر کنید...
