بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت سی و پنجم :
پوفی کشیدم و دستم و به علامت سکوت بالا بردم.
- بسه نمیخوام بیشتر از این بدونم.
دیگه حرفی نزد و همچنان با حالتی مجسمهوار ایستاد.
نفسم و آه مانند به بیرون فوت کردم و به سمت پنجره رفتم، دستم و روی پردهٔ خاکستریش کشیدم و کنارش زدم اما برخلاف تصورم با مشاهدهٔ حیاط از پشت شیشهٔ غبار گرفته حالم گرفتهتر شد.
سوالات زیادی توی ذهنم بود اما جوابش نه پیش کینیس بود و نه حتی عمه ایزا
لطفا صبر کنید...

FaFa
15واییی دوباره میخاد برع نجاتش بده ، خب بزار درد بکشه اونی ک این همه بهت زجر داده...😣😒😠