پارت صد و هفده :
حرصی کلاه رو از سرم برداشتم و درحالی که بازور کشش رو در می‌آوردم تا شالم باز نشه زیر لب غریدم: خدا لعنتت نکنه مرد؛ این چه کاریه تو با آبروی من می‌کنی؟ زشته به خدا مردم دارن بهمون می‌خندن.
نگاهم رو هول به دور و بر دوختم که با بی‌خیالی سرش رو داخل خرت و پرت‌ها فرو کرد و با همون صدای بلند داد زد: مردم غلط کردم.
گوشه‌ی لبم رو گاز گرفتم و زیر چشمی به اون‌ها نگاه کردم که با حرف مع
لطفا صبر کنید...
