پارت صد و پانزده :
بدون حرف و پر از اخم به روبه‌رو زل زدم که آروم دستی روی شونه‌ام کشید و گفت: می‌دونم اشتباه کردم، می‌دونم نباید به خاطر بچه خودم یه بچه دیگه رو محروم می‌کردم، می‌دونم چقدر بهش ظلم کردم ولی... منم یه پدرم، طاقت نداشتم ببینم تو با چه عقده‌ای بزرگ میشی؛ نمی‌تونستم تحمل کنم تو حسرت مادر داشتن و محبت مادری رو تا ابد توی دلت نگه داری. کارم انسانی نبود، اما غیر طبیعی هم نبود؛ شاید اگه
لطفا صبر کنید...
