پارت نود و نهم :
چشم‌هام رو چند ثانیه روی هم گذاشتم و بعد با نفس عمیقی درحالی که سعی می‌کردم به اعصابم مسلط باشم لب زدم: برو وسیله‌هات رو جمع کن؛ پایین منتظرتم.
سری به نشونه‌ی تایید تکون داد و فوراً به سمت اتاقش رفت که بی‌خیال اون دو نفر، خواستم به سمت در حرکت کنم که مامان با گریه خودش رو جلوم پرت کرد و داد زد: نمی‌ذارم بری! معراج داری اشتباه فکر می‌کنی مامان تو رو خدا وایستا با هم حرف بزن
لطفا صبر کنید...
