پارت بیست و هشتم :
کیف نیاز رو عقب انداخت و درست سر جاش نشست که نیاز با حرص و بغض طرفم خم شد و آروم لب زد: می‌بینی چطوری خودم رو بدبخت کردم؟ این آخر سر من رو می‌کشه، حالا ببین.
گوشه‌ی لبم رو خیلی کم کش دادم و همون‌طور که مثل خودش طرفش خم می‌شدم گفتم: ببین هنوزم دیر نشده ها، می‌خوای بگم سیاوش وایسته.
دهنش رو باز کرد تا حرفی بزنه که معراج عصبی به عقب برگشت و بهم تشر زد: هوی ثمر خانم صدات رو می‌شن
لطفا صبر کنید...
