آکرولیزیانا به قلم فاطمه عبدالله زاده

پارت سوم :

مهرانا دست‌هاش رو از روی زانوهاش برداشت و صاف ایستاد.
دست لرزونش رو به سمتم گرفت و در حالی که نفس نفس می‌کشید، زیرلب گفت: خدا لعنتت کن... کنه! نذاشتی ماسکم رو بزنم... اگه یکی بشناستم چی؟!
- الان باید نگران چیزهای مهم‌تری باشی!
اخم‌هاش رو با بدبینی توی هم گره زد و با ترسی واضح گفت: مثلاً چی؟
چشم‌هام رو ریز کردم و با یه جهش پریدم روش؛ نوک ناخن‌های درازم و روی گردن و پوست رنگ پریده‌اش کشیدم و با صدایی خفه گفتم: امشب و تصور کن هانی! بعد از مسواک زدن لباس خواب گل منگولیت رو پوشیدی و با ذوق خزیدی زیر پتوی گلگلیت، ناگهان صدایی از داخل کمد می‌شنوی، زیر تختت به خش خش میفته...
انگشتم رو آهسته بالا بردم و در آخر همراه با نگاهم به افق سوق دادم.
- بعدش یه موجود کچل از زیر تختت درمیاد که کله‌اش می‌درخشه. میگی عه این که حاجی خودمونه!
بعد از این حرفم نگاه وحشت زده‌اش از بین رفت و جاش رو به ملیون‌ها پوکر توی صورتش داد.
توجهی نکردم و با همون صدای مخوف گفتم: حاجی به سمتت خم میشه و لبخند میزنه، طوری که بوی گلابش می‌پیچه تو دماغت.
دست‌هاش رو دور گردنت می‌پیچه‌‌‌‌، همون لحظه در باز میشه و جفت داداش‌هات میان تو...
حاجی با نیروهای ماوراییش غیب میشه و تو می‌مونی با کوهی از بی‌ناموسی!
دستم و از دور گردنش باز کرد و با لگدی به اونور هدایتم کرد.
- گمشو.
بعد از این حرف کیفش رو زیر بغلش زد و با سرعت جلوتر ازم راه افتاد.
دستم و روی جای لگدش گذاشتم و لنگان لنگان دنبالش رفتم.
- ترمز بریدی؟
- نه، نمی‌دونم چرا انقدر احمقم!
دستم و از روی زانوم برداشتم و با دو خودم رو بهش رسوندم که با اخم به جلو نگاه می‌کرد و تند تند راه می‌رفت.
- نمی‌دونم به خدا، منی که انقدر باهوشمم توش موندم! حالا زیاد فکرت و درگیرش نکن...
بی‌توجه به حرف‌هام، سرش رو به چپ و راست تکون داد و با عصبانیت گفت: هر چی می‌کشم از دست تو و بی‌فکری‌ها و کارهای خطرناک احمقانته! هر بار که پشت دستم و داغ می‌کنم، دوباره گولت و می‌خورم...
یه دونه آدامس توی دهنم گذاشتم و با بی‌تفاوتی گفتم: خب حالا چی شده؟
نکنه عذاب وجدان گرفتی که یکی از بندگان مخلص و برگزیدهٔ خدا رو حرص دادیم؟
- خودت و به خریت نزن پروا، من کاملاً جدیم!
دهن کجی‌ای براش کردم و سرم رو تکون دادم.
- میتو‌! 
- به هر حال خداحافظ!
یه تای ابروم رو بالا انداختم و با تعجب بهش نگاه کردم که موهاش رو از توی صورتش کنار زد و دوباره ازم جلو افتاد.
با کمی فاصله دنبالش رفتم و با بهت گفتم: الان قهر کردی؟
جوابم رو نداد که کم کم پوکر فیس شدم.
- فکر کردی خیلی جذابی؟
باز هم جوابم رو نداد که حرصی شدم و بی‌توجه به بودنمون توی خیابون، جیغ زدم: اصلاً خاک بر سر من که به زندگی چرت مسخرهٔ توی ترسو، هیجان و صفا میدم.
برو درت و بذار اصلاً، شمارمم از تو گوشیت حذف کن! 
نفسی تازه کردم و دوباره گفتم: برو با همون دخترخاله‌های تو دبه خیارشور چلغورت بگرد.
دیدم جوابم رو نمیده و با پای چلاق بهش نمیرسم برای همین وسط راه ایستادم.
دستم و روی دماغم کشید و با بغض صداش زدم.
- مهری؟
ناگهان ایستاد و به سمتم چرخید.
- چیه؟ بس کن مظلوم نمایی رو! من دیگه باهات نمی‌گردم...
آهی کشیدم و به کیفش اشاره کردم.
- کلنگ بخت زنیم و بده حداقل!
چشم‌هاش با حیرت توی حدقه گرد شدن، اول تعجب کرد و بعد هم حرصی شد.
دست توی کیفش کرد و کاغذ رو به سمتم پرت کرد که مستقیم خورد تو سرم.
آخی گفتم و با نوازش توی کیفم گذاشتمش.
نیم نگاهی به مردمی که رد می‌شدن، انداختم و دهنم رو تا آخرین جایی که جا داشت، باز کردم.
- خلایق هر چه خلاقانه!...
نیمهٔ ضرب المثلم بودم که دهن بستم و با خودم دو دو تا چار تا کردم.
یعنی چی؟ الان چه ربطی داشت؟ چرا همچین جملهٔ مسخره‌ای انقدر معروف شده؟!
با دهنی کج درحال تفکر بودم که صدای دلبرانه‌ای توی گوشم پیچید.
مثل مست شده‌ها لبخند زدم و با بو کشیدن جهت صدا رو دنبال کردم تا رسیدم به گوشهٔ پیاده رو.
با ذوق خم شدم و گردنم رو به سمتشون دراز کردم.
- مهرانا پیش مرگتون شه جیگرا! چنقده شماها نازید...
- می‌خری خانم؟ دونه‌ای هشت تومن.
به سمت پسر بچه‌ای که کنار کارتونشون ایستاده بود، چرخیدم و با ذوق گفتم: آره، اون صورتی کمرنگه رو می‌خوام خیلی گلگلیه!
سری تکون داد و دستش رو توی جوجه‌ها کرد، تا منتخبم رو در بیاره.
از شدت ذوق روی پاهام بند نبودم.
میگن روزی که زیباست از آغازش پیداست دروغ نمیگن! پول رو از توی کیفم درآوردم و بهش دادم.
جوجه رو توی یه باکس قهوه‌ای کوچیک گذاشت و به سمتم گرفت.
با نگرانی گفتم: خفه نشه بچه‌ام!
نگاه مطمئنی نثارم کرد و با آرامش گفت: نترس، یه سوراخ داره که از توش نفس می‌کشه!
با دیدن سوراخ کوچیک بالای جعبه نفسی تازه کردم و با آرامش از دستش گرفتمش.
با ذوق جعبه رو بغل کردم و قدم‌هام رو به سمت ایستگاه اتوبوس تند کردم.
کجایی مهرانا خانم که ببینی چه زود برات جانشین پیدا کردم! دخترهٔ یوبس ترسوی بی‌ذوق!
از این به بعد با همین جوجه ادامه میدم.
توی تموم جنایت‌هام شریکش می‌کنم و طعم زندگی ماجرایی رو بهش می‌چشونم!
تازه داداش بزرگ‌تر هم نداره که بهش گیر بده، اصلاً خودم براش پدر و مادری می‌کنم!