بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و بیست و یک :
چند ثانیه گذشت اما هیچی نفهمیدم تا اینکه ازم فاصله گرفت، با جاخالی دادنش زمین خوردم و همزمان دریایی از آب سرد روی صورتم ریخت.
مثل کسی که از یه دنیای دیگه اومده باشه از جام پریدم و دستم و تند تند روی صورت خیسم کشیدم.
بعد از کمی تقلا و وول خوردن روی زمین، با گرفتن ستون بلاًخره از جام بلند شدم.
پوزخندی بهم زد که اخمهام و بیشتر توی هم گره زدم و با انزجار پیراهن خیسم و از تنم فاصله د
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۳۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
سارا
7اه چرا آراد نبود این الان می بره پیش دخترش باز این آرمان میشه آدم خوبه
۵ سال پیشرویا
8این ارمان بود یا اراد اه فکر میکردم اراد باشع الان فهمیدم ارمان بود کاش اراد بود
۵ سال پیش/♧
7😂من هنوز سر عقیم کردن او مرده هستم هاااا باید بزنه ناکجا ابادش تا حالمو جا بیاد
۵ سال پیش..
11😐😂😂 اَه مغزم سوخت از فکره زیاد ، الان این کیه؟ من نمیفهمم کیه! کیههه؟
۵ سال پیشLo
7خب معلومه آرمانه دیگه
۵ سال پیشBahar
4ارمان
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Aramesh
9نکنه دخترشون و دزدیده الان داره رها رو میبره پیشش.😐چون با اون ارادی که ما میشناسیم به جز دزدیدن بچش راه دیگه ای واسه دیدنش نیست