بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و دوازده :
با بغض گفت: پس اون چی؟ مگه دوسش نداری؟
لبخند تلخی زدم و گفتم: ولی اون دیگه من و دوست نداره!
بیتوجه به حرف تلخم گفت: ولی اگه رهاش کنی دیگه هیچوقت نمیتونه خودش و پیدا کنه!
نمیتونی ما رو بهخاطر خودخواهیات رها کنی...
حرفش ناتموم موند و قطع شد، به قیافش نگاه کردم که آروم آروم در حال محو شدن بود؛ مثل هالهٔ خیالیای که باید ترکم میکرد...
انگار اجازهٔ بیشتر موندن و حرف
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۴۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
صبا
7خب دیگه مثل اینکه استارت رهای حال زده شد🙃
۵ سال پیش/♧
2بعد از ماه هااااا😂😂بخدا ۷ ۸ ماهیع نویسنده گرفتتمون
۵ سال پیشYte
4گرفته چیه؟ رمان آنلاین همینطوریه، بقیه رمان های برنامه هم به همین روال پیش میرن
۵ سال پیشYte
4نه فکر نکنم، معلومه که این پارت و مکالماتش ادامه دارن، فکر نکنم تو این لحظه حساس یهو به آینده برگرده، جداییشون هم کاملا اتفاق نیفتاده پس هنوز مونده
۵ سال پیش:)
9چع غمگین😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 خیلی خوب توصیف کردع بودی رمانت عالیههه مرسییییی❣️
۵ سال پیشهلیا
10🥺🥺🥺 چقدر غمناک... چقدر زیبا... چقدر جذاب توصیفش کرد... افرین بهت نویسنده 👌👌👌👏👏🌺🌸🙂💔
۵ سال پیشآرام
13وایییی کاش رمان آنلاین نبود ی روزه تمومش میکردم😭
۵ سال پیش/♧
10🙁وا پاشو یکی بکوبون تو صورتش غلط کرده بچه رو گرفته ازت همچین حقی رو هیچ کسی نداره
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

؟
4هومم هنوز وقت هست تا رهای حال رمانو کامل دست بگیره