بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و یازده :
نگاهی به اطرافم انداختم اما هیچ چیزش برام آشنا نبود.
انگار یه مکان ناشناخته بود چون هر چه‌قدر چشم چرخوندم هیچ اثری از حیات ندیدم.
بعد از چند دقیقه گیجی و سردرگمی چشمم به یه دریاچهٔ کم عمق و تیره افتاد که در چند قدمیم زمین رو شکافته و بالا اومده بود.
از روی زمین بلند شدم و با قدم‌هایی سست و پر از تردید به سمتش رفتم.
در چند قدمیش ایستادم و بعد با شک به سمتش خم شدم.
با دیدن ان
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۴۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
؟
2در یک کلام عالی بود
۵ سال پیشFatemeh
9هعییی انگار غم دنیا ب دلم سرازیر شد از بس ک دردناک بود...آخه این چ سرنوشتی بود ک اینا دچارش شدن؟! آرمان لعنت بهت،کاش این بلاها سر تو میومد نه رهای بیچاره!:/💔
۵ سال پیشهلیا
13دلم سوخت براشون!... مثل همیشه بسی عالی و غمناک 😐🥺🥺😥😥💔
۵ سال پیشBahar
20این رمان یکی از اون رمانهایی که اصلا نمی تونی پیشبینیش کنی و واقعا از همه لحاظ عالیه . بهتون توصیه می کنم پیشبینی نکنید و همراه داستان با رها و اراد و ارمان بیاید چون خیلی لذت بخش تر میشه
۵ سال پیشالناز
15عالیه ولی کاش پارت گذاریش بیشتر بود
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه
2الهی برات بمیرم رها چقدر اذیت شدی کاشکی هیچ وقت اراد رو نجات نمیدادی یا حداقل عاشقش نمیشدی..