بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت دویست و چهارم :
نگاه ازش گرفتم و به دیوار دوختم، دستم و روی پشت پلکم کشیدم و کم‌کم اشک‌هام رو پاک کردم.
- من و ببین!
نه حوصلهٔ بحث داشتم نه جرعت مخالفت، پس بدون حرف نگاهش کردم.
پوفی کشید و بی‌مقدمه گفت: دارم دنبالش می‌گردم.
با تعجب بهش خیره شدم و حرفی نزدم، کی رو میگفت؟
انگار که سوال و سردرگمی رو از چشم‌هام خوند که خودش دوباره گفت: مادرت.
اشک‌هایی که به زحمت پاک کرده بودم دوباره
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۵۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
Yas
10عزیزم مگ قراره تو هر قسمت یه اتفاق پشم ریزون بیفته؟😂روال رمانه دیگه
۵ سال پیش؟
1اتقاق خاص تر از این ک تو خواب دید بچشو😊
۵ سال پیش/
2😐فقط دلم میخاد ارادو بکشمممممم این همش تو گزشته است کاش یکم بیاریش تو حال واقعا چند ماه داریم پا به پا ای رمان عذاب میکشیم خیلی کشش میدی انگار فقط میخای بزاری تو خماری
۵ سال پیشرزا
9دلم واسش کبابه همون قدر که آراد درد می کشه رها هم اذیت میشه اما طوری برخورد می کنن که انگار فقط به آراد ظلم شده .آراد فقط ادعای عاشقی میکرد وگرنه اینقدر راحت نمی گذشت از رها
۵ سال پیشسارا
8آراد ادعای عاشقی نمی کرد میخواست به خاطر رها از همه چیز بگذره اما خوب وقتی فهمید که رها خیانت کرده این جوری شد بعد آراد هنوز حالش خوب خوب نشده بود رها باید بهش میگفت خیلی سخت بود براش که رها خیانت کنه
۵ سال پیشرهایی
10از آراد داره بدم میاد
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Yasi
9اِ نویسنده جون اتفاق خاصی توی این پارت نیفتاد ک فقط ی خواب بود ک اگر اشتباه نکنم نشون میداد مادر رها مرده