بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و نود و چهارم :
غرق در بهت و حیرت بودم که صدای خندههای آرمان به گوشم خورد، بلند و مهیب!
درحالیکه خندههای خفه و هیستریکی سر میداد، انگشتش رو به طرف کسی که ندیدم گرفت و گفت: بیا... میبینیش؟ بهت گفتم یه روز دعوتت میکنم خونهم، درحالیکه به چیزی که لیاقتش رو داشتم و دارم رسیدم.
صدای آراد با تن پایینتر و تمسخرآمیزی توی گوشم پیچید: چیزی که تموم عمر بیارزشت دنبالش بودی اون مهره؟
چشمهام گرد
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
۰۰
3تو رو خدا پارتا رو یکم طولانی کنید خیلی زود تموم میشه ما اینهمه منتظر میمونیم برا چند دیقه
۵ سال پیشرزا
3ولی من از آرمان بدم نمیاد درسته آدم بدیه اما هر کدومشون یه جوری گناهکارن آرمانم قربانی مثل آراد
۵ سال پیشاوینا
16شمام مثل من موقع خوندن استرس میگیرید یا فقط منم که وقتی میخونم قلبم تو حلقم میزنه ؟
۵ سال پیشزهرا
14من چرا انقدر اراد و دوست دارم ؟
۵ سال پیشU
6میتو😍😌
۵ سال پیشاتل متل جدایی
11آرمان دیگه خیلیییییی عقده ایه. راستی چه خوبه رمان طولاتیه پارت اگه اشتباه نکنم 194 هستیم و هنوز هم ادامه داره کاش حکم کن هم این شکلی باشه و این رمان تهش جز خوشی چیزی نمونه😍😘😙
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...

سارا
2منم نمیدونم چرا انقدر آراد و دوست دارم؟😂😂