بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هشتاد و چهارم :
با تعجب پرسیدم: چه کاری؟
شونه ای بالا انداخت و با گفتن نمی‌دونم ازم فاصله گرفت.
هنوز از کنارم نگذشته بود که گوشهٔ آستین لباسش رو کشیدم و با تردید گفتم: لطفأ بهم بگو چی شده.
کلافه پوفی کشید و بی‌توجه به سوالم گفت: مگه قراره چیزی بشه؟
با جدیت و لحنی قاطع گفتم: عمه من همسر آرادم! حق دارم بدونم چه اتفاقی افتاده، خواهش می‌کنم بهم بگو!
خدمتکاری که نزدیکمون بود و رد کرد بره، بعد
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۷۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
Ari
9ممکن بود به عشق و علت واقعی اومدنش شک کنه:(
۵ سال پیشLan
7شما اگ ب جای رها بودید چیکار می کردید؟😐💔
۵ سال پیشآهوو
13من ک صددرصد به آراد می گفتم شاید حاظر میشد مهرو بده یا هم مادرش و نجات میداد بخاطر عشق زیادش به رها.ولی اینجاش بد بود که اگه فکر می کرد هیچ حسی این وسط نیست و فقط بخاطرنجات جون مادرشه عجب استرسی گرفتم
۵ سال پیشآرام
7وای خدای من چه پارت وحشتناکی
۵ سال پیشSahar
11وای خدای من نگه کار رها بوده🤦🏼 ♀️😱😱😱😱
۵ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Yasi
17من اگر جای رها بودم از اول به اراد میگفتم ک مطمعنا اراد میتونست مادر رها رو ازاد کنه از دست ارمان ولی واقعا قابل پیش بینی نیست شاید اگر میگفت بدتر میشد ولی الان داستان داره ب جاهای بدش کشیده میشه 🥺