بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و هشتاد و پنجم :
صداش در عین بلندی و قاطعیت لرزون و وحشت‌زده بود.
- من جاسوس نیستم، کسی من و نفرستاده!
آراد دستش رو به علامت سکوت بالا گرفت و پوزخندی زد.
محو پوزخند و سکوتش بودم که ناگهان صدای خشدار و عصبیش توی گوشم پیچید: جلو چشم من با کرم پور اطلاعات رد و بدل می‌کنی، اونوقت تو چشم‌هام نگاه می‌کنی و دروغ میگی؟! فکر کردی من کیم؟ تو کی‌ای که جلوم وایسادی و بی‌محابا بهم مزخرف تحویل میدی؟
تن
لطفا صبر کنید...
یه بنده خدا
4دیگه دارم دیوونه میشم اه.خب پارتا رو طولانی تر کنید تا زودتر تموم بشه.کشتینمون خب .ای بابا