پارت هفتاد و هفتم :

با گریه و جیغ تکه بزرگی از شیشه را روی دستم تا ساعد می کشم.
با درد فریاد می زنم و خون را می بینم که در لحظه همه جا را فرا می گیرد.
بابک مات نگاهم می کند ولی من بی توجه، بی حال می افتم.
به خودش می آید و سمت کلید می دود
نعره می زند.
- لعنت بهت غریبه، لعنت بهت.
بی حال با لبخند خیره بریدگی عمیق روی دستم می مانم و زیر لب می گویم:
- مرسی خدا، مرسی.
اولین بار است که می بینم تا این

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۲ ساعت پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • 𝐏𝐚𝐧𝐢𝐳 𝐀𝐡𝐦𝐚𝐝𝐢

    0

    عالی بود، قلمت مانا.

    ۷ دقیقه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️