آنتوریوم به قلم اقلیما نائینی
پارت پنجاه و نهم :
خندید و منعطف گفت:
- میدونم.
صادقی روی صندلی که مهتاب چند روز پیش برایش آماده کرده بود نشسته و داشت با بادکنک باب اسفنجی بزرگ میان دستهایش میرقصید.
مهتاب هنوز هم از او دلخور بود؛ از گوشه چشم به کوهیار زل زد که داشت با خنده و دست به جیب به صادقی نگاه میکرد. کوهیار دوست خوبی برای صادقی بود و او آن روز ترجیح داده بود دوستش را مقابل مهتاب خراب کند. ناخدآگاه کمی ابروهایش درهم کشÛ
لطفا صبر کنید...
