پارت هشتاد و چهارم :
چشمهایم را پایین انداختم.چرا حرف هایش این قدر آشنا بود؟ جمله هایی که هرکدام برای خودش دنیایی از ناگفته های یک زندگی مشترک بود.سکوتم را که دید با قاطعیت بیشتری ادامه داد:
_ زندگی واقعی، تلفنی نیست.اون چند ساعت قشنگی نیست که آدم برای دیدن کسی آماده می شه، لباس خوب می پوشه، بهترین اخلاقش رو نشون می ده و باهاش می ره بیرون.زندگی واقعی یعنی وقتی طرف خسته ست، وقتی پول کم میار
لطفا صبر کنید...
