این شهر شاهد بود به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و پنجم :
تا رسیدن به انتهای راهرو، سرعت قدمهایش را تغییر نداد. میدانست درِ تالار هنوز پشت سرش باز نشده و از آن فاصله هرکس نگاهش میکرد، فقط مردی را میدید که جلسهای ناخوشایند را با خونسردی ترک کرده بود.
جلوی پیچ راهرو ایستاد. صدای باران از پشت شیشههای بلند میآمد و از تالار صدای بم و نامفهوم داریوش.
دستش را بالا برد تا دکمهی بالای کتش را باز کند؛ انگشتهایش به یقه رسیدند و همانØ
لطفا صبر کنید...

اَسماء
0وای چه لحظه های تلخی بین این خواهر و برادر گذشت