پارت هفتاد و پنجم :

تا رسیدن به انتهای راهرو، سرعت قدم‌هایش را تغییر نداد. می‌دانست درِ تالار هنوز پشت سرش باز نشده و از آن فاصله هرکس نگاهش می‌کرد، فقط مردی را می‌دید که جلسه‌ای ناخوشایند را با خونسردی ترک کرده بود.
جلوی پیچ راهرو ایستاد. صدای باران از پشت شیشه‌های بلند می‌آمد و از تالار صدای بم و نامفهوم داریوش.
دستش را بالا برد تا دکمه‌ی بالای کتش را باز کند؛ انگشت‌هایش به یقه رسیدند و همان‌Ø

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۲ ساعت پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • اَسماء

    0

    وای چه لحظه های تلخی بین این خواهر و برادر گذشت

    ۳۳ دقیقه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️