پارت هفتاد و هشتم :
سرمای هوا و نگاه مردم اذیتم میکرد. وارد کافه شدم. کافهای ای خلوت با مبلمان تیره، دیوارهای آجری دکوراتیو و موسیقی ملایم پیانویی که در پسزمینه زمزمه میکرد. میزی دونفره در انتهای سالن، نیمهپنهان در سایهروشن ستون چوبی را انتخاب کردم. جایی که تا حد امکان دور از دید و دنج باشد، کز کردم. دستم را زیر چانه گذاشتم، نگاهم به شیشهی بخارگرفته بود اما همهی گذشته داشت جلوی چشمهایم رژه
لطفا صبر کنید...

Z.k
0خدا کنه دیار تا آخرش همین قدر عاشق و با درک وفهم بونه🥺🥺