پارت صد و هفتاد و چهارم :
جواب برای سوالش مدتها قبل از ذهنم پاک شده بود. انگار پذیرفته بود که هیچ پایانی برای این همه زجر وجود نداره!
اما حالا و توی این چند وقت یه کورسوی کوچیک از نور و امید توی دلم روشن شده بود.
- کم مونده پدرام!
جواب من کلیشه و ظاهری بود اما اون رو امیدوار کرد. معمولا کسی که همهچیزش رو باخته باشه به یه حرف کوچیک هم امید میبنده و این حال و روز پدرام بود.
گوشه چشمش که تر شده بود رو دست
لطفا صبر کنید...
