پارت سوم :
از اتاق بیرون رفتم و در رو پشت سرم بستم.
اما نه تشنه بودم، نه حوصلهی آب خوردن داشتم.
فقط نمیخواستم چند دقیقهی دیگه هم توی اون اتاق بمونم و به زنی نگاه کنم که انگار از گفتن حقیقت به من بیشتر از هر چیزی میترسید.
توی اتاق کارم نشستم و به صفحهی خاموش لپتاپم خیره شده بودم.
از وقتی برگشته بودیم، حتی یک دقیقه هم نتونسته بودم درست فکر کنم.
هر بار چشمهام رو میبستم، صورت ترنم جلوی چشمم میاومد؛ رنگ پریدهش توی خونهی آقاجون، دستهایی که از شدت اضطراب میلرزیدن و اون حرفهای لعنتی که مدام توی سرم تکرار میشد.
واقعاً چه چیزی دربارهی خودش میدونست که من نمیدونستم؟
اصلاً چرا باید فکر میکرد شناختن گذشتهش میتونه نگاه من رو بهش عوض کنه؟
مگه اون چهکار کرده بود؟
از جام بلند شدم و شروع کردم به قدم زدن.
ذهنم بیاختیار به سمت پدرم میرفت.
اون نگاه کوتاه.
اون مکث لعنتیش
و جملهای که دربارهی پنهون موندن حقیقت گفته بود.
همهچیز به هم مربوط بود، اما هر بار که میخواستم تکهها رو کنار هم بذارم، به بنبست میرسیدم.
گوشیام رو برداشتم و اسم پدرم رو پیدا کردم.
انگشتم چند ثانیه روی صفحه موند.
دلم میخواست زنگ بزنم و ازش بپرسم چه غلطی کرده که همسر من با شنیدن اسمش اینطور به هم میریزه.
اما میدونستم با یه تماس، فقط چند جملهی مبهم دیگه تحویلم میده و اعصابم رو بیشتر خرد میکنه.
گوشی رو با حرص روی میز انداختم.
ـ لعنت به همتون!
صدای خودم توی اتاق پیچید.
دستم رو روی صورتم کشیدم و به پشتی صندلی تکیه دادم.
بعد از مدتها، احساس میکردم واقعاً به یکی نیاز دارم که بتونم بدون ملاحظه باهاش حرف بزنم.
یکی که مجبور نباشم جلوی اون هم نقش آدمی رو بازی کنم که همهچیز تحت کنترله.
نگاهم روی اسم بلوط افتاد.
چند ثانیه به صفحه خیره موندم.
بلوط همیشه یه جوری حرف میزد که آدم مجبور میشد با خودش روراست باشه. حتی وقتی از دستم عصبانی بود، حتی وقتی باهام مخالفت میکرد، باز هم میتونستم باهاش حرف بزنم.
اما این وقت شب زنگ زدن بهش درست بود؟
به ساعت نگاه کردم.
دوازده و بیستوپنج دقیقه.
گوشی رو برداشتم و شمارهش رو گرفتم.
بوق اول...بوق دوم...بوق سوم...
داشت قطع میشد که صدای خوابآلودش بلند شد.
ـ الو...؟
چشمهام رو بستم.
ـ بیدارت کردم؟
چند ثانیه سکوت کرد.
ـ برزین؟
ـ آره.
صدای خشدارش کمی هوشیارتر شد.
ـ اتفاقی افتاده؟
نمیدونستم از کجا شروع کنم.
تمام روز سعی کرده بودم خودم رو کنترل کنم، جلوی ترنم چیزی نگم، جلوی پدرم کوتاه نیام و هم نذارم بفهمن چقدر به هم ریختم.
اما حالا که صدای بلوط رو میشنیدم، تمام اون حرفهایی که توی گلوم جمع شده بود، انگار راهی برای بیرون اومدن پیدا کرده بودن.
آروم گفتم:
ـ میتونم یه کم باهات حرف بزنم؟
صدای خشخش ملحفه اومد.
ـ معلومه که میتونی. چی شده؟
نگاهم به در بستهی اتاق افتاد.
ـ نمیدونم از کجا شروع کنم.
ـ از همونجایی که فکرت رو مشغول کرده.
لبخند تلخی زدم.
ـ اگه میدونستم کجاست، الان بهت زنگ نمیزدم.
چند لحظه ساکت موند.
بعد با صدای آرومتری پرسید:
ـ ترنم حالش خوبه؟
همین سؤال ساده باعث شد دوباره کلافه بشم.
ـ نه. یعنی نمیدونم... ظاهراً حالش خوب نیست، اما هر بار ازش میپرسم چی شده، فقط میگه نمیتونم حرف بزنم.
ـ شاید واقعاً هنوز نتونه.
ـ بلوط، من دارم میبینم که یه چیزی داره عذابش میده. امروز توی خونهی آقاجون از شدت گریه حالش بد شد. پدرم اونجا بود، آقاجون هم بود. هر سهتاشون یه چیزی میدونن، اما هیچکدوم حاضر نیستن بهم بگن.
صدای بلوط جدیتر شد.
ـ حتی پدرت؟
ـ مخصوصاً پدرم!
ناخودآگاه صدام بالا رفت.
چند لحظه سکوت کردم و بعد آهستهتر ادامه دادم:
ـ وقتی ازش پرسیدم چه اتفاقی افتاده، بهم گفت به من مربوط نیست.
ـ چی؟
ـ دقیقاً همین رو گفت. به من مربوط نیست!
خندهی عصبی کردم.
ـ میفهمی؟ دربارهی همسر من حرف میزنن، همسر من از ترسش داره جلوی چشمم از هم میپاشه، بعد پدر خودم بهم میگه دخالت نکنم!
بلوط چیزی نگفت.
همین سکوتش باعث شد ادامه بدم.
ـ از صبح دارم به رفتارهاشون فکر میکنم. به اینکه چرا ترنم از اون خونه میترسه، چرا بابا نصف شب بهش زنگ میزنه، چرا نمیذاره من حتی یه سؤال ساده بپرسم...
نفسم رو با حرص بیرون دادم.
ـ یه جایی از ماجرا هست که من ازش خبر ندارم، بلوط. یه جای خیلی مهم. و چیزی که بیشتر از همه دیوونهم میکنه اینه که نمیدونم دارم دنبال چی میگردم!
صدای آروم بلوط از پشت خط بلند شد.
ـ برزین، یه نفس عمیق بکش.
با تمسخر گفتم:
ـ الان واقعاً فکر میکنی مشکل من نفس کشیدنه؟
ـ نه. فکر میکنم انقدر عصبانی و نگران شدی که داری خودت رو بیشتر از چیزی که هست، اذیت میکنی.
چیزی نگفتم.
ادامه داد:
ـ تو میخوای از ترنم محافظت کنی، ولی چون نمیدونی از چی باید محافظتش کنی، داری با همه درگیر میشی. درسته؟
لطفا صبر کنید...
